Ivır Zıvır Defteri

Kabul

2012-02-16T23:09:00.000+02:00

Şunca boşa geçen ömürden sonra benden ne köy olur ne kasaba, biliyorum. Ama derdim ne ola ki kendimle bu kadar uğraşıyorum, mükemmel olamayacağımı kabul etmem gerek :) Bazen kendimden çok sıkılıyorum.

Yani hem düşünmeden konuşup hem hata yapmamayı, her konuşacağımda düşünmek için zaman bulamayacağımı kabul etmem lazım. Herşeyi öğrenemeyeceğimi, hem gezip hem tezimi yazıp hem güzel yemekler ve pastalar yapamayacağımı, ha bir de evi çocuksuz ev gibi tertipli düzenli tutamayacağımı kabul etmem lazım.

Bunlar neyse de asıl uyuz olduğum başka. Çok yakınlarım hariç birilerinin yanında çok neşeli davranıp, coşkumu gösterince sonradan kendimi çok salak buluyorum :) Buluyorum, buluyorum da sonra yine yapıyorum. Bir de diğer neşeli insanlar için aklıma hiç böyle bir şey gelmiyor. Acep çocukken bir travmamı yaşadım :P Birilerinin bana "Kızlar çok gülmez, ağır olur." falan demiş olma ihtimali üzerinde duruyorum :)

Neyse, olur böyle şeyler.

2012-02-15T13:57:00.001+02:00

Şu aralar her ne kadar blog vb. ortamlardan epeyce uzağım. Ama Gamze Anne'den habersiz olabilecek kadar değil. Dualarıma eklediğim, nice tanımadığım insandan biri de o oldu artık. Rabbimden acil şifa diliyorum.

Beni üzen hatta kafamdan çıkaramadığım bir diğer konu ise memleketin halleri. Sahi ne olacak bu memleketin hali? Sapla samanın itinayla birbirine karıştırıldığı, gücü olanın zayıf olana her bir zulmü korkusuzca ettiği, kimsenin benim gibi sıradan vatandaşı (her zamanki gibi) zerre kadar mühimsemediği bir dönemde olmak deli ediyor beni. En kötüsü de alternatifsiz olmak, düşünmek bile yoruyor.

Yorulmak demişken hep yorgun ve hep yorgunum. Ama bazen yorgunluk boyut değiştiriyor, öteye geçiyor. Yorulduğum zaman sıradan yorgunluk hallerine/ağrılarına ek bir de boğazım ağrımaya başlıyor, kulaklarım sancılanıyor, damağım (evet, damağım) yara oluyor. Yaşlılar gibiyim yani, Allah beterinden saklasın. Hepsi kalitesiz uykudan kaynaklanıyor, sanırım. Evde kimse adam gibi uyumuyor ki, kızım zaten uyumasa da olur gibi . Uykuyla hiç işi yok, geceleri hep ayakta. Oğlum bir dönem (14-16 aylıkken) iyi uyudu, şimdilerde o da bize uydu. Kalkıp kalkıp oturuyor, eskisi gibi. Eşimle ben ise çocuklar uyandırmasa da kendiliğimizden uyanıp bir daha da uyuyamıyoruz. Es kaza dalacak gibi olsak çocuklar uyandırıyor. Geçen gece kaç kere uyanıp gözümü açtıysam herbirinde kocacığımı bana bakıyor buldum, gözler faltaşı gibi açık. Neredeyse 4 senedir güzel bir uyku çekemedim, daha da mümkün görünmüyor.

30 yaş sonrası metabolizma yavaşlarmış, tamam da bu kadar da mı olurmuş? Sabah kahvaltısından doymadan kalkıyorum, yine de akşama kadar acıkmıyorum. Acıkmadan yemeyin diyor Efendimiz ama o zaman mesela meyve yemeye haftada kaç kere sıra gelir acaba :) İşin latifesi bir tarafa az yemem lazım çok az, kilom hayatımda hamilelikler hariç ilk defa 56 oldu :( Veeee kilo veremiyorum, bu benim için çok yeni bir kavram, belki de aldığım kortizonun da etkisi vardır. Amannnnn neyse, içim sıkıldı.

Biraz da çocuklardan bahsetmeli, çünkü her şeyi unutuyorum. Mesela geçen gün çocukların kaç aylıkken yürümeye başladıklarını unuttum! Ama aslında hiç unutmam sanıyordum, çünkü biri 10 diğeri 10,5 aylıkken yürüdüler, erkenciydiler. Sonra geçen hafta kızım hastalandı, idrar ve gaita tahlili istedi doktor. Ama veremedik, çünkü Balsultan " Anne, nasıl çişimi kakamı doktora verebilirim, bu çok ayıp olmaz mı?" şeklinde bir yaklaşım geliştirdi. Bunu ilerde hatırlamak isterim. Daha nice nice şeyler var ama şimdi zaman yok. Ey Allah'ım bize emanet ettiğin bu yavrular için ne kadar şükretsem azdır. Allah'ım nasiplerini de güzel eyle.

Şimdilik bu kadar olsun, inşallah devamı da gelsin. Ama şimdi sıra Kurabiye'nin annesinde, elim sende...

You Are A Loser Dad!!!

2012-01-01T14:47:00.000+02:00

Sisli, puslu bir 1 Ocak gününde içimden yazmak geldi (nihayet). Çokkkk zamandır blogosferden uzak duruyordum, öyleki reader da 528 yeni post birikmiş. Bu aralar başka hayatlara biraz ilgisizdim sanırım, kendimle uğraştım çoklukla, bir de tezle.

Yazmaya iten ise yine küçük bir sebep: Moneyball. Brad Pitt'in son filmlerinden biri, belki en sonuncusu, emin değilim. Film artık akademik çalışmalara bile konu olmuş beyzbol-istatistik ilişkisini konu alıyor. Güzel yanı gerçek bir hayat hikayesinden yola çıkılmış, severim böyle filmleri. Lakin asıl vurucu olan o son sahnedeki şarkı oldu. Kızının babasına "you are great dad" diye başlasa da "you are a loser dad" diye bitirdiği şarkı. Benim gibi kendinden beklentileri fazlasıyla yüksek bir anne için hazmedilmesi zor bir şarkı. Zaten çocuklarımın büyüpte yetişkin oldukları vakit beni ve anneliğimi nasıl değerlendireceklerini hep düşünürüm.

Bahsettiğim şarkıyı dinlemek isterseniz: İlk video soundtrackteki versiyonu, diğeri ise orjinali.

Not -1 : Ayrıca herkese en huzurlusundan, en mutlusundan yeni bir yıl dilerim.

Not-2 : Kurabiyenin annesi yorumunu daha bugün görebildim, kusuruma bakma olur mu ? Ben de sizi pek çok özledim, babannemize özel postundan sonra bir de Buse Teyzelerine özel diye de bir yazı çiziktiriver emi?

EnergY

2011-12-08T13:43:00.000+02:00

Şu aralar tez dolayısıyla hep enerji piyasası, çeşitleri, yeni teknolojiler vs hakkında okuyorum. Okudukça da kendimi böcek gibi hissediyorum!!! İnsanlar/şirketler/devletler öyle şeyler peşinde koşuyorlar ki, öyle oyunlar dönüyor ki, bizlerin onların nezdinde zerre değerimiz yok. Böcekmişiz gibi ezmeye hazırlar... İnsan olmak bazen çok çekilmez bir yük.

Ayrıca okudukça öğrenilecek ne çok şey olduğunu ve benim dahi yapabileceğim ne çok şey olduğunu fark ettikçe sinirleniyorum. Hayatımda uğraştığım her şey küçük görünüyor gözüme.

Sonra haber sitelerini açıyorum, her yerinden cinsellik fışkıran haberler. Galiba bizim kafamız tek ona basar diye düşünüyor büyüklerimiz!!! Eksik olsunlar!

Cıstak Cıstak

2011-11-29T14:48:00.000+02:00

Hiç bir vakit öyle rafine bir müzik zevkim olmadı. Basbayağı yeteneksizimdir bu konuda (ney üflerim biraz, o ayrı). Hatta ilkokulda bir veli toplantısında müzik öğretmenimin babama "Kızınızın hiç müzik kulağı yok, acaba evde hiç müzik dinlemiyor musunuz?" diye sorduğu vakidir. Babam ne cevap vermiş bilmiyorum ama öğretmenim haklıydı. Bizim evde müzik dinlenmezdi. Annem dinletmezdi. İki sebebi vardı kendine göre ; ilki kendi kafkas müzikleri hariç hiç bir müzikten zevk almazdı. Kafkas ezgileri de öyle kolay ulaşılabilir değillerdi, yoktu yani öyle kaseti maseti. İkinci sebep ise çok su götürür bir mesele :) Günah derdi! Doğrudur, insanı günaha sevk eden müziklerde vardır. Amma müzik ruhun gıdasıdır da. Hatta ezan şimdiye kadar en çok coverlanan musiki değil midir? Anneme kızmıyorum ama içimde kalan şeylerden biri kesinlikle bu müzik mevzusudur. Bir enstrümanı çok iyi çalabilmeyi çok isterdim.

Konuyu dağıttım ama çocukluğuma inerim ben böyle sık sık. Neyse. Az büyüdükten sonra ablam ve ağabeyim sayesinde evde biraz müzik duyulur olmuştu haliyle. O dönemlerde ben de Yoncimikle Bandıra Bandıra Ye Beni diye bağırmaya durmuştum. Sonra orta okul yıllarında Haluk Leventle yola devam ettik, bazende Kargo filan dinlerdim. Mesela ben vefat edene kadar hiç mi hiç Barış Manço dinlemedim. Mesela Sezen Aksu ile hiç ağlamadım, hala da sevmem öyle ağlak şeyleri. Neyse neyse, orta sona doğru malum Anadolu Liseliyiz ya yabancı müziğe başladık. Başlangıç ise felaket: Spice Girls, Back Street Boys :) Lisede ise metal dinlemeye başladım. Tüm üniversite hazırlık sürecim Metallica ile geçti. Hem test çözer hem kafa mı sallardım, salaklığıma doymayayım. Elbette bu metal müzik fırtınası da geçti gittiiii. Nitekim üniversiteden beri de genelde yabancı müzik olmak üzere ne hoşuma giderse onu dinlerim. Zaman gelir Ömer Faruk Tekbilek döner durur, zaman gelir Alanis, Verve, Adele, Imany. Mesela Adele'nin someone like you'sunu hiç sevmem, arabesk resmen.

Tuhaf olan ise şu sıralar cıstk cıstak şarkılara olan meylim. Önceden günün her saati dans müziği çalan bir radyoya denk geldiğim de insanlar gün boyu dans mı ediyor sanki diye mızıldanırdım. Ama şimdi kulağıma pek hoş geliyor :)) Eee biraz sallanıyoruz çoluk çocuk tabi ki. Türkü sever kızım durumdan pek memnun olmasa da oğlum pek keyifleniyor :) Misal bulaşık yıkarken hep yıkayıp hem dans ediyoruz, iyice gaza gelirsek bulaşığı bırakıp öyle dans ediyoruz :))

Şu 30 yaş tuhafmış vesselam :)

Not: Bu tarz müziklerin videoları çoluk çoçuğa izletilemediği gibi insanın kendisi de tahammül edemiyor. Midem bulanıyor eğer maruz kalırsam. Hele şu Pitbull yok mu şeref fakiri, bir bulsam bir temiz dayak atacağım!

Rabbimin İşleri

2011-11-10T14:24:00.001+02:00

Bir karar verdi mi insan sebat etmeli. Sonuna kadar. Eee tabi uygulanabilir bir karar olmalı, uçmamalı insan. Ha bir de Murhpy kanunları var ki, meydan okur insana. İrade göstermek sabır gerektirir, zordur bazen yani.

Benim bugünlerdeki halim de böyledir. Uygulaması çok kolay bir karar verdim, öyle sandım daha doğrusu. Rabbim beni hizaya soktu :)))

Bayramda eşimin ananesigile gittik. Onlara ne vakit gitsem gönlüm dolu gelirim. Yani bana bir şey katarlar, öğretirler. Farklı insanlardır. Mesela dedemiz gerçek manası ile matrix dededir. Hani Neo abiye kurşun işlemiyor ya, pıtır pıtır önünde dökülüveriyor ya, dedemizde aynen bunu pek çok tanık beraberinde yaşamış biri. Vakti zamanında sözde namus davası sebebiyle öldürülecek bir kadıncağı ölümden korurken yaşamış bunu. Kurşunların hiç biri alnından içeri girmemiş. Dokunmuş ve iz yapmış sadece. Böyle bir adam yani. Dünya kelamı konuşmaz (ciddiyim, konuşmaz), Allah eridir. Anlatmakla olmayacak, tanıyana şükür gereken bir insandır. Bir de mesela karı- koca olarak da halen taze aşıklar gibidirler, hissedersin severler birbirlerini. Öyle yaşlanabilmeyi dilerdim. Ayyy yine lafı nereden nereye getirdim, sadede geleyim.

Benim bu bayramdaki nasibim ise ananedendi. Hoştu beşti derken, "Ben şuram ağrıyor buram ağrıyor demeye Allah'tan utanırım, diyemem, şükür ederim halime." dedi. Önündeki ve arkasında ki laflarla birleşince bu laf benim yüreğime oturdu. Çünkü uzunca bir süredir sürekli olarak sağlığımdan şikayet halindeyim, eşimde biraz öyle. Laf olsun diye şikayet ediyor değilim halim pek iyi değil ama dedim ki o an içimden "Rabbim bir hafta süreyle tek bir kere şuram ağrıyor vs. demeyeceğim." Bu bir hafta süreden sonra da devam edip böyle bir alışkanlık yapayım istedim, bir neşe bir heves sormayın içimde. Sonraki gün herzamanki sıkıntılarımın yanında bir de hatırladığım kadarıyla hayatımın en şiddetli sinüzitine muzdarip oldum. Ek olarak mide sıkıntısı, ya yanıyor ya bulanıyor. Bir de antibiyotikler çifter çifter girince midem iyice isyan bayrağını çekti. İlk 2 gün sesimi çıkarmadım ama sonunda şikayet şeklinde değilse de bile halimi eşime arz etmek durumunda kaldım. Her ne kadar normalde yapacağım sızlanmaların tekini bile yapmadıysam da kararımı uygulayamamış oldum. Ama Rabbimin meydan okumaları burada bitmedi :))) Tam ben eşime dertlendim, o da "Sana çay yapayım" diye niyetlenmişken bizim çocuklar kafa kafaya tokuşmasınlar mı! Oğlumun ağzı kan içinde, dudak ve diş etlerini birleştiren bir et parçası var ya o yırtılmış. Önce tanıdık diş doktorları bir arkadaşı arayıp ne yapmalı onu öğrendik, "Hemen acile gidin dikiş gerekebilir." dedi. Gittik nitekim fakat nöbetçi doktor ekipman eksikliğinden dolayı dikemeyeceğini sabahı beklemek zorunda olduğumuzu söyledi. Sonuçta Rabbim beni hasta yatırmadı, benim zannıma göre " madem sözünü tutmuyorsun ben de şikayet sırasını sana getirmem." dedi :)))

Sabah olduğunda ise arkadaş doktora gittik. Dikişe gerek olmadığını, hatta oğlumunkinin ( işte o parçanın adı ne ise) gereğinden uzun olduğunu;, böyle kendiliğinden yırtılmasa bile zaten kesilmesi gerekeceğini, aksi halde ön dişlerin birbirinden ayrılacağını söyledi. Ah şu Rabbimin işleri. Bazen hayır görünen işler şere dönüveriyor, bazen şer sandığımız şey güzel sonuçlanıyor.

Yaşamak zor zenaat canlar, Allah'a emanet olunuz.

(Şu Van'ın hali de içimizi yakmaya devam ediyor, elbette vardır bunda da bir hikmet, çözebilene.)

Nankörlük Etmiş Olmayayım Ama....

2011-10-14T14:31:00.000+03:00

Nankörlük olmasın, nimet sükür gerektirir. Temizlikçi kadın da bir nimet sonuçta insan için, alabilen var alamayan var. Ama yine de insanın evini kendinin temizlemesi gibisi yok canlar. Malum bir ayı aşkın süredir yardımcı kadın yok, temizlikçi hatun tarafından da üst üste 3 kere atlatılınca iş başa düştü. Yoruldum, hem de pek çok ama ne bileyim bir de mutluluk sardı sormayın.

Kabz versus Bast

2011-10-12T14:20:00.000+03:00

Hep aynı, bir bast bir kabz. Yürekler bir ferahlıyor, bir genişliyor ki insan dünyanın en mutlu, en huzurlu insanı. Sonraaaa.... Kabz hali. Sıkılıyor yürek, an geliyor dünya yıkılmışta altında kalıvermiş gibi. Çok zaman sebebi ise iğne ucu kadar küçük, önemsiz bir şey. Ama dünyanın düzeni böyle, kurgulayan böyle kurgulamış. Belli ki böyle olması bizim için en iyiyisiymiş.

Uzunca bir aradan sonra yazmaya böyle başlamamın nedeni benim hayatımın bir bast döneminin bitmiş ve kabz dönemine girmiş olmamdır dostlar :) Ben genelde mutluyken, iç huzurum sağlamsa yazarım ama bu sefer öyle olmadı. Uzun ve sebebsiz bir mutluluk dönemi boyunca hiç bir şey yazmadım. Kaç kere yazayım diye oturduysam bile yazmadan kaktım. Yaklaşık bir haftadır ise yine sebepsiz bir şekilde sıkıntılı hissediyorum kendimi. Sebebsiz desem de belki iki yavrumunda hasta olması, bir aydır yardımcı kadın olmaması nedeniyle yükümün artması, çok fazla umut bağladığım fizik tedavi ve sporun hiç halta yaramaması nedeniyle hala sağ bacağımın üzerine basamayıp topallıyor olmam sebep olarak gösterilebilir. Ve hatta bitirilecek bir tezin yanısıra girilecek bir ALES ve KPDS sınavlarının olması da eklenebilir. Haa unutmadan ben şu "hadi" deyip duran annelerden olmamıştım hiç şimdiye kadar, bugünlerde öyleyim ve kendimden çok rahatsızım. Hepsi yorgunluktan elbette ki. Şu aldığım haplar ve besin destekleri de bir şeye yaramadı. Sağlıklı ve dinç insanlar gördüğümde nasıl özeniyorum anlatamam. Yani anlamıyorum, daha doğrusu şöyle diyeyim sebepler planında herşey doğruyken sonuç nasıl yanlış oluyor? Rabbimin dediği oluyor, cevap bu değil mi? Bir de beterin beteri var, Rabbim herkesi korusun.

Sıhhat meselelerini geçeyim. Karşıma herkesin nefessiz atlayacağı bir iş teklifi çıktı, ben en azından bir süreliğine daha umutlu ev hanımlığını seçtim. Umut fakirin ekmeği. Baharda işe başlamak istiyorum Allah'ım, sipariş verilebiliyor mu?

Ayrıca artık bir haftadır 31'imden gün almaya başladım. Bilmiyorum ama sevdim ben şimdilik bu 30 olayını, daha kendimle barışığım bir süredir. Hele ki evin en minik meleğine, oğluma çok şey borçluyum bu anlamda. Çok değiştirdi beni, meğer tek ablasıyla anneliğim ne kadar eksik kalacakmış. Sadece ablası varken ne kadar da hammışım, oysa kendimi ne çok bilmiş, pişmiş sanırdım. Hamileyken hiç sevemem sandığım bu oğluş bebek ile evrildim resmen, daha bir insan, daha bir anne oldum, daha bir eş, daha bir gelin oldum. Allah'ım her işin ne kadar da hikmetli. Oğlumun doğumundan 1,5-2 sonra böyle hissetmeye başladım, hala da aynı hissediyorum. Oğlum, her ne kadar babası tersini iddia etse de çok büyük bir armağan bize. İnşallah ablasına da hayırlı kardeş olur da Balsultan kızımı hiç üzmez. Malum ilk sene en çok ona zor oldu. Hangisini nasıl sevsem bilemiyorum, içim içime sığmıyor. Hatta eşimi bile daha bir başka sever oldum, daha bir derdiyle dertlenir, sevinciyle neşelenir oldum. Boşuna değil cennet yaşının 31 olması insan hala genç, hala dopdolu, hala coşkulu.

Kendi kendime içimi dökme babından bir yazı oldu bu, oysa öyle planlamamıştım. Son dönemde çocuklarla yaptığım oyunları yazacaktım. Çok güzel şeyler vardı oysa, yabancı bloglardan görüp yapıp ettiydim, sonra inşallah. Buraya kadar halen okuduysanız affeyleyin, kafanızı şişirdim canlar.

Kimleri Dinliyorsunuz?

2011-09-15T14:37:00.000+03:00

Canım müzik dinlemek istiyor, iyi müzik. Ama bir türlü kimi dinleyeceğimi bilemiyorum, bulamıyorum canımın istediği gibi birşey. Bir değişikliğe ihtiyacım var, o kesin. Merak ettim acaba siz kimleri dinliyorsunuz. Belki aradığımı sizler sayesinde bulabilirim. Hadi bir el atın, nolurrrr :)

2011-09-10T13:56:00.000+03:00

Yorgunluktan ölüyorum ey blog. Niye mi? Görünürde yok hiç bir sebebi. Uyyy kapatayım ben şu bilgisayarı, yatayım en iyisi. Sürünüyorum zaten.

Nasıl Bakarsan Öyle Görmeye Dair

2011-09-06T15:40:00.000+03:00

Bugün gittiğim uzman doktor bir önceki yazımda bahsettiğim nasıl bakarsan öyle görürsün olayına bambaşka bir boyut kattı. Şöyleki bu adamcağıza ben geçen mayısta bel fıtığı nedeniyle gitmiş ve MR çektirmiştim. MR sonrası bana belim ve sağ bacağım hakkında oldukça kötücül bir durum değerlendirmesi yapmıştı. Fizik tedavi için o dönem zamanım olmadığı için daha sonra aynı MR ile gelip fizik tedaviye başlamak üzere sözleşmiştik doktor civanımla. Civanım dediysem soyadı bu da ondan, yoksa yanlış anlaşılmayayım, çoktan torun tombalağa karışmış bir amca kendisi. Neyse bugün aldım MR cdsini gittim doktora, beni dinledi, MR ı inceledi. Ama bu sefer bambaşka şeyler söyledi, sağ bacağım yerine sol bacağımdan bahsetti. Ben ısrarlıyım ağrıyan sağ ama neyse. Ayrıca bu sefer gayet olumlu bir tablo çizdi, fizik tedaviyle kurtarabileceğimizden dem vurdu, falan filan.

Diyeceğim o ki demekki doktorların nasıl baktığını da sonucu değiştiriyor. MR a sağdan bakınca sağ bacak, soldan bakınca sol bacak rahatsız görünüyor demek ki !!! Ayrıca yataktan soldan kalkmışlarsa kötücül değerlendirmede, sağdan kalkmışlarsa olumlu değerlendirmede bulunuyorlar!!! Böyle doktorları görünce doktorlardan soğuyorum, yeminle. Onca yıl okumuş da ne olmuş! Derdi gücü para olmuş.

Civciv mi yoksa tacizci mi?

2011-09-06T13:24:00.000+03:00

Artık eminim; hayatta hemen her şey nasıl baktığınla yakından ilintili (eminim dedim ama itinayla açık kapı bırakmışım, hay Allah). Güzel görmek istiyorsan güzel görüyorsun. Pek tabi güzel gördüğün gerçekte güzel olmayabilir ama sen mutlu oluyor musun, olmuyor musun olay o. Bir de zincirleme reaksiyonlar sonucunda insanın hayatında kümülatif bir iyileşme oluyor mudur? Bence mümkün. Neyse bu konuyla ilgili felsefik ve bilimsel boyutta hatta tasavvufi boyutta pek çok söylenebilir, hatta üşenmesem en az 2 sayfa yazarım bu konuyla ilgili. Ama ben her zamanki gibi tavrımı pratiklikten :P yana koyup size bizim evin hallerinden örnek vereyim istiyorum.

Bizim Balsultan evde sürekli bisikleti ile dolaşıyor. Uyuz oluyorum bu işe, çünkü ben nereye gitmeye niyetlensem o bisikletiyle orayı çoktan kapmış oluyor. Her adımımda üç tekerlikli bir bisikletle yer kapmaca oynuyorum. Sağa sola falanda çarpmıyor ki haklı bir gerekçeyle bisikleti ortadan kaldırtayım. Kıyamıyorum da zaten ama ben acele ederken odanın kapısından bir bisikletle aynı anda geçmeye uğraşmak kızdırıyor beni. Sırf bu hal yüzünden Balsultan'a "bisikletli tacizci" diyorum.

Tek o mu tacizci? Elbette, hayır. Diğer bıdıkta "sandalyeli tacizci". Ne vakit beni mutfakta bir iş yaparken görse kapıyor ablasının sandalyesini, üstüne çıkıp tezgaha dayanıyor. Pis, temiz, tehlikeli, güvenli... ne varsa keşfetme alanında oluyor artık. Hele tezgahta köpük gördüyse coşuyor sevinçten. Veyahut biz bilgisayarda bir şeyler yapacağız değil mi, yükseğe koyuyoruz ki ulaşamasın, saniyesinde sandalyesiyle beliriyor ufaklık yanımızda.

Şimdi kızmalı mıyım bu minişlere ki bazen öyle yapıyorum. Çünkü hayatımı zorlaştırıyorlar, yoruluyorum. Bu herşeyi kötü görmeye meyilli olduğum anlarda oluveriyor. Bazen de güzel görmeye meyilli oluyorum. "Aman benim civcivlerim yine peşimdeler." diyorum. Güzel görüp, güzel düşünüp, anneliğimden lezzet alıyorum.

Şu da bir gerçekki çocuklarımda en çok görmek istediğim hasletlerden biri bu hayattan lezzet alma, insan olmanın idrakine varıp hakkını verme mefhumudur. Rabbim nasip eyleye.

Unutursam Diye- Kaka- Çölyak

2011-09-05T13:52:00.001+03:00

Ama biliyorum ki unutmam oğlum, senin de ablan gibi hatta ondan 1 hafta erken 10 ay 4 günlükken dilediğince yürüdüğünü. Bir hafta sonra da yürümeyi bırakıp koşmaya başladığını. Beni yordunuz, yoruyorsunuz vesselam, aceleniz ne bilmem.

Oğlum, ablan gibi senin de 14 aylıkken 13-14 kelime konuşabildiğini de sanırım unutmam.

Ama asıl unutamayacağım halen günde 7-8 kere kaka yaptığındır!!! Elim şeyden çıkmıyor yahu! Standart testler yapıldı bir şey çıkmadı, ama aklımızda gıda alerjisi var. Gluten olabilir mi, çözemedik şimdilik.

Dua beklerim canlar, inşallah muhteşem bebeğim, oğluşum Çölyak hastası değildir...

AŞK

2011-08-29T14:45:00.004+03:00

Yayınlananı nice zaman oldu ama ben daha yeni okudum Elif Şafak'ın Aşk'ını. Baştan biliyordum okurken tepemin atacağını, hanıma verip veriştireceğimi. Ama okudum, sebebim başkaydı. Benim tam 23 yıllık bir dostum var, ilkokul 1 den beri kankayız (deyim yerindeyse). Zaman gelir aylarca görüşmeyiz, ama bir görüşünce de sanki araya hiç mesafe girmemiş gibi olur. Geçen yaz bu arkadaşım Bilge'm "Okudukça hep sen geldin aklıma, bana hangi cümle seni hatırlattı ise altını çiziktiriverdim. Sana göndereceğim bu kitabı." demişti. Ama öyle oldu, böyle oldu derken kitabı gönderemedi. Nitekim bu yaz çok nezih bir iftar davetinde kavuştum kitaba. Kavuştum diyorsam sadece Bilge'nin hatrına, yoksa E.Şafak'tan hiç hazzetmem. Zaten kitabının çevirisini bile başkasına yaptırmış olması bana göre tuhaftı. Hani o alıp götüren yazım üslubu var ya, çeviri o üslubu almış götürmüş. Hoş belki de hatun kitabın orjinalini ingilizce yazdığı için, o üslubu hiç tutturamış da olabilir! Ayrıca bu kitap ilk yayınlandığında hatırı sayılır sayıda akademisyenden itirazlar yükselmişti. Şems ve Mevlena'ya dair hatalarını sayıp dökmüşlerdi. Hatırlasınız sanırım. Bu hataların yanısıra kadıncağız kitabı yazdığı dönemde Amerika'da bir üniversitede ders veriyordu ya sanırım onlara yaranabilme adına saptırmış herşeyi, müslümanlığın özünü bile. En basitinden modern zaman Şems'i olarak lanse ettiği karakter evli barklı hristiyan bir hatunu baştan çıkarabiliyor. Olmayan şeyler değil bunlar, ama yapana Şems gibi demek kimin haddine? Daha nice şeyler var bu kitaba özgü olan ama beni asıl dellendiren bu kadının her kitabında var olan bakış açısı. Nerede bir Nazan Bekiroğlu'nun Adem ve Havva'yı anlatışı nerede Elif Şafak'ın Kimya Hatunu anlatışı? Bir gerdek yapamadı diye öldürdü ya koca Kimya Hatunu pes doğrusu! Elif Şafak her yapılanı kendi kişliğine karşı saldırı olarak olarak görüyor, kimsenin daha başkaca bir düşüncesi olamazmışcasına. Her kitabında var buna dair izler, kendini kanıtlama çabası. Sağlıklı bir ailede büyümemiş sanki (olabilir, kimin elindeki bu, kader), ama ruhunu iyileştirememiş yazmakla bile hatta yayma peşinde halini, özünü herkese. Eziklik psikolojisi var kitaplarında çok zaman, anormal cinsel kimlikler mutlaka yer alır (mesela hünsa bir mutlaka var, değil mi?), erkek düşmalığı da benim sezinlediklerimden. Artık bir de para kazanma hırsı da kendini belli etmeye başladı, söyleyecek yeni bir lafı yokken bile kitap yazıyor, İskender'i okumadım, onun için bir şey diyemiyorum. Netidece kaleminin gücüne lafım yok ama ahlaksızlıkların, fesatın, depresyonun normalleşmesine vasıta olan şeylerden tümüyle nefret ediyorum. Gerçeklere gözümüzü kapayamayız, ya da fanusta yaşayamayız ama normalleşmesine, dünyanın düzeni haline gelmesine de çanak tutmak anlamlı değil bence.

Merak ettiğim bu hanım hakkında benimle aynı düşünen var mı aranızda? Var mı acep canlar? Ama esas karşı fikirde olanlar var mı, yanlış düşünüyorsun deyip beni ikna edecekler var mı, ben onu merak ediyorum.

Son olarak Bilge'm bu kitapta bana dair ne bulmuş öğrenemedim, çünkü bana verdiği o altını çizdim dediği kitap değil :) O kitabın başına ne geldi soramadım. Soramam ben, utanır, çekinirim; karşımdakini utandırırım diye. Salağa yattım, öylece.

Back To Home!!!!

2011-08-25T14:49:00.000+03:00

Amanınnnnn dostlar, son 5 haftadır evde değildim. Son bir hafta hariç memlekette idim. Annemler, ablam & çocukları ile muhteşem hızlı günler geçirdik. Dinlendim diyemem, hatta evdekinden kat be kat yoruldum. Lakin kimseler benim muhteşem bebeğim oğluşuma bakmayı kabul etmediği için yemek neyim hiç yapmadım sayılır. Son bir hafta ise 5 yıldızlı bir otelde geçti, Allah'ım bu ne güzel bir şeymiş böyle :) Biz hep devre mülke giderdik de elim çamaşırdan çıkmazdı! Darısı bir sonraki yılların başına inşallah.

Amma ve lakin döne döne yine evime döndüm ve yarın iftar davetim var!!! Dünden beri evi cıncık gibi etmekle uğraşıyorum da yemek nasıl yapılıyordu canlar :P Ay hiç mutfağa giresim yok, ciddiyim yok...

2011-08-05T05:28:00.000+03:00

Neredeyse 30 olacağım ama hala ve ısrarla ne kadar da çiğim :( Hiç sabır gösteremiyorum, bazen güzel şeylere bile! Halim sadece sana şikayettir Rabbim, beni bana bırakma...

Yavruların Anne Sütünden Kesilmesi En Çok Kimi Üzer?

2011-07-27T15:11:00.000+03:00

Bebişleri mi? İlk akla gelen bu değil mi? Ama yok, cevap bu değil :) En çok annane ve babanneleri üzer!!!! Kendince gayet hüzünlü olan annenin üzerinde mahalle baskısı bile yaparlar, gırrrrr :)

Babanne der ki: "Oğlumuzun süt daha hakkı." Hakkıymış, iyi, öyle olsun da biz de yavrunun düşmanı değiliz herhalde. Sütü bıraktırıyorsak var bir sebebi.

Annane der ki: "Tüh tüh, oğlumuz çok zayıf, daha ihtiyacı vardı." Devamı da var da, uzatmayayım. Oy anne oy...

Sonunda ikisini de kızdım, gerçeği söylemek gerekirse. Ben de zaten memnun değilim zamanlama konusunda, hatta bayağı bayağı üzülüyorum. Ama kullanmaya başladığım ilaçlar bunu gerektiriyor. Ne diye siz de bana yükleniyorsunuz ki dedim. Dokunsalar ağlayacağım, haberleri yok. Kötü niyetleri yok ama sadece bebeğin düşünülmesi yanlış bence. Bir anne sonuçta bebeklere tüm ömür boyu lazım, sadece ilk yıllarında değil ki. Hem yavru da 13 aylığı geçti bile, bu kadarına da hamdolsun.

Sonuç olarak Sjögren tedavim nedeniyle oğlum sütü 13 ay 1 haftalıkken bırakmış oldu. Bak yine ağlayacağım :(

Bir Montessori Okulu Nasıl Kurulur?

2011-07-25T15:24:00.002+03:00

Pek çok şeye yarar. Hatta bazen insan abartır, sanki net üzerinden herşeyi yapabileceğini düşünür. Ama bazende fark ederiz ki internet hiç bir şeye yaramaz.

Mesela ben, haftalardır nereden, kimden Montessori Asistanı kursu alabiliriz öğrenemedim. Kaç kişiye/kuruma mail attım, sayısını hatırlayamıyorum bile! Bir Allah'ın kulu cevap vermez mi, vermezmiş :(((( Üzülüyorum. Çünkü çok güzel bir iş, benim bu beceriksizliğim yüzünden güme gidebilir. Bir Montessori okulu açmaya niyetleniyoruz, finansman da hazır (inşallah). Lakin ben böyle işler nasıl halledilir, hiç bilmiyorum. Girişimcilik ruhum yok malesef. Mesela İstanbul'da açtılar, Küçük Kara Balık Çocuk Evi, ne kadar özendiğimi tahmin edemezsiniz :(

Peki sizin aranızda beni yönlendirebilecek olan, akıl verebilecek olan var mı? Her türlü yardım gayet makbule geçecektir. Lütfennnnn...

İtalyanları Nasıl Bilirdiniz?

2011-07-14T10:28:00.001+03:00

Sizi bilmem ama Berlusconi benim İtalyanlara bakış açımı epeyce bir değiştirdi. Öncesinde bizim gibi ama bizden daha hallice bir millet olarak görürdüm. Sıcak kanlı ama tembelce, hisli ama daha bireyselleşmiş vs. işte. Halliceden kastım ekonomileriydi. Demeyin şimdi onlar batmak üzereler, biz ise ekonomi sayesinde tüm vatandaşa "teğet" ne demek onu öğrettik. (Teğet ne bilmeyen mi var diye düşünmeyin, ben iktisat masterı yapıyorum ve hipotenüse hiponüs diyen iktisatçılar gördüm, daha öncede yazmıştım.) Ben diyorum ki onların dünyaca ünlü bilmem kaç tane markası var, her alanda hem de. Biz de ? Yok bir şey, sayılır.

Sonra Berlusconi'yi görünce eyvah dedim bunlar uçkur düşkünüymüş be! Bir kişi tüm topluma genellemez ama bizim de inandığımız bir şey var: " Siz nasılsanız, başınıza da size uygun biri gelir." Meali son derece kötü aktarmış olabilirim ama biliriz ki yöneticiler toplumun aynasıdır.

Şimdi benim aklımı karıştıran şu şey ise şunu fark etmemle başladı. Montessori gibi Reggio Emilia eğitim felsefesi de İtalyan işiymiş! Vay anasını, bak şu İtalyanlara eğitime kafa yoruyorlar. Kafa yorduklarıyla kalmıyor, dünyaya eğitim sistemi ihraç ediyorlar!

Bizim ne eksiğimiz var. Tarihimiz onlarınkinden destansı. Çılgın padişahlar çıkarmış bir Osmanlı bile yeter. Zeka problemimizde yok. Ama niye şu kafamızın içindekileri sistematize edemiyoruz, niye, niye niye?

İki gündür taktım, kurtaracağım şu ülkeyi :P Hadi el verin hanımlar :)

Bazen

2011-07-13T15:57:00.000+03:00

Bazen bu ülkede yaşıyor olmak ne kadar da yorucu geliyor bana bilseniz. Nasıl karamsarlaşıveriyorum, sormayın. Umutsuzluk? Tonla.
Son bir sene içinde evimizin önündeki asfalt 5 defa kazıldı, bilmem ne yapıldı ve yenilendi. Bugünde kazıyorlar, sağ olsunlar. Paramız çok ya, o nedenle planlı çalışmamıza gerek yok!
Karşımıza yapılan caminin tamamıyla biten imam lojmanı dün belediyece yıkıldı. Hem tebligat yapılmadığı için içindeki 50.000 liralık malzemeyle beraberce hiç var olmamışcasına yıkıp geçtiler. Nasıl içim cız etti, çünkü orası 10 liralık, 50 liralık sadaka paralarıyla yapılmıştı, biliyorum. Bir de kayınpeder bahçesini satıp parasını oraya vermişti mesela, büyük paraydı bizim için. Ama böyle saygısızca olup bitiyor herşey. Madem yıkacaksın ne diye yapılmasına müsade ediyorsun ki, sen Belediye değil misin başımıza!!!
Sıkılıyorum, bazen çok. Nasıl etmeli, ne yapmalı da düzeltmeli bu hali?

Selim'e Buse Teyzesinden Hediye

2011-07-08T15:49:00.000+03:00

Kusuruma bakmayınız muhterem Selim Beyefendi ve değerli anacığı Mümine Hanımefendiciğim, hediyemiz sanal ve pek değersiz bir hediyedir. Lakin görür görmez Selim'i hatırlattı, kayıtsız kalamadım. Yandaki uçan kaçan dinazor resmini kendisine hediye eder, beraberinde öpücüklerimi gönderiririm.

Bir Annenin Kaka İle İmtihanı

2011-07-06T12:47:00.000+03:00

Gün, pek çok çocuklu evde olduğu üzere saat 6 da başlar. İki minik de ayaklanır, bıcır bıcır dolanmaya başlarlar. O arada oğluş kakasını yapmıştır, altı temizlenir. Lakin babalarının bir iş için erkenden evden çıkması gerekirken hala uyuduğu hatırlandığı için bez çöpe atılamadan (bu annenin suçudur, kabul) oda terk edilir. Tabi civcivlerde annenin peşinden olay mahalleni terk ederler. Uyandırılan baba acele ile yüzünü bile yıkamadan evden çıkar gider. Peşindeki civcivlerin acıktık mızmızlarında kurtulmak isteyen anne mutfağa yönelir, pis bez aklına hiç gelmez. Yumurtasız kahvaltı yapmayan kızına yumurta, yumurtalı kahvaltı yapmayan oğluna çaktırmadan yumurta yedirebilmek için menemen yapmaya odaklanır. Eğer bibersiz ve domatessiz menemen yapabilirsem kızımda yermiş, ama beceriksizliğin gözü kör olsun. Neyse, o esnada oğlan ortalıktan kaybolur, Allah Allah diyen anne aramaya başlayacakken ne görsün oğlan almış pis bezi, açmış, dökmüş halıya içindeki inci tanelerini! Pençe atmaya hazırlanan eli havada kalır, anne yakalar. Sonuçta akılsız başın derdini tüm uzuvlar çeker, önce bebek sonra bilumum yerler temizlenir.

Yalnız imtihan burada bitmemiştir.

Bir müddet sonra balkondan içeriye gelen oğul bebek bu sefer de ağzı sıkıca bağlanan çöp poşetini delerek bezi geri almış, içeriye sevinçle getirmektedir!! Şunun şurası kaç sn yalnız kalmıştır ki bu işi becermiştir, anne dumur vaziyettedir. Dumur dediysem dili tutuldu sanmayın, Deli Dumrul atamazdı o naraları :) Yeniden bir temizlik olayı.

İmtihan devam etmektedir.

Bu sefer ablacık olaya dahil olmuştur. Kaka yapmak için oturduğu klozette rahat edemediği için şöyle bir ileri geri sallanmış orayı burayı fena halde batırmıştır!!! Neyse en azından bu sefer olay mahalli banyo olduğu için temizlik kısmen daha kolay olmuştur, anne cellanlenmez (fazla:))

İmtihan bitmiş fakat anne günlük sinir kotasını doldurmuş, saatte 07:45 olmuştur. Kahvaltıya sonunda oturulur hayat yorgunu anne bir şey yiyemezken iyice acıkan minikler kahvaltılarını düzgün yaparak anneyi sonunda güldürmeyi başarırlar.

Mutlu son.

İyi ki

2011-07-05T13:44:00.000+03:00

İyi ki günün bu saatlerinde tüm komşularım binayı bize emanet edip gidiyor :) Çünkü ben, ne bir müzik aleti çalabilirim (az biraz ney üflerim), ne şarkı söyleyebilirim, ne de dans edebilirim, ama iyi tepinirim. Üstüne üstük bir de pek mutlu olurum tepinirken....

Hepiniz için gelsin canlar, açın sesini açın :) Mutlu olmak ne kadar kolay değil mi, aynen mutsuz olmak gibi :)

Artık Buralara Pek Takılmıyorum

2011-07-01T14:24:00.000+03:00

Yani bir süredir, kısa bir süredir. Burnum kalktı :P, beğenmez oldum blogları :P Boşuna vurmayın yüzüme, burnumun kalkmasına sebep olacak bir şey zaten yok ortada ama... Ama ben yine de ne blog yazar ne de blog okur değilim şu günlerde. Yeni bir yer keşfettim, www.sjogrens.org , oraya takılıyorum. İlla da blog isterse canım, o zaman da şuradayım: www.sjogrensandme.blogspot.com mesela. Adres verdiğime bakmayın davetlim değilsiniz, beklenmiyorsunuz :) Benim gibi Sjöngren's sendromundan muzdarip olanlar müstesna.

Bilmem aranızda duyan var mı ama böyle de bir hastalık varmış canlar, ki ben kendileriyle yaklaışık 15 yıldır sıkı bir birliktelik kurmuşum da daha yeni isimlendiriyorum. Saf mıyım, salak mı, cahil mi, yoksa iyi ki de şimdiye kadar yok mu saymışım bilmiyorum. Belki de hepsi ama sanırım en doğrusu bunda da bir hayır vardır demek.

Nedir bu sendrom derseniz, öldürmeyen süründüren tarzdan bir şey. Ne diyor Wikipedia: Sjögren's syndrome is a systemic autoimmune disease in which immune cells attack and destroy the exocrine glands that produce tears and saliva. Bir başka anlatımla bilinmeyen bir nedenle bir gün bir virüs insanın lenf bezlerine gelip yerleşiyor. O günden sonra insanın bağışıklık sistemi kendi ekzokrin (nem salgılayan bezleri) bezlerini yıkmaya başlıyor. En belirgin belirtiler kuru göz, kuru ağız. Kuru cilt, kuru vajina vs. de buna ekleniyor. Gözümün herkesden daha kuru olduğunu biliyordum, cildimin de ama ne yalan söyleyeyim herkesin ağzı öyle kuruyor sanıyordum! Dedim ya saflık var serde. Neyse bunca yıllık birlikteliğimizden sonra beni doktora gönderen bu kuruluk meselesi değil elbet. Eklem ağrıları, dayanılacak sınırı aşan ağrılar ve aşırı yorgunluk. Öyle bir yorgunluk ki yorgunluktan ağlayasın geliyor fakat ona bile güç yetiremiyorsun, öyle bir hal yani. Nitekim teşhis Romatolojiden geldi.

İşin trajikomik yani herşeye rağmen teşhisin konulmasına sevineyim mi üzüleyim mi bilemedim. Sebebi ise uygulanan tedavi, verilen ilaçlar. Birincisi benim gibi doğumda bile anestesi almayı reddeden bir ilaç düşmanı için ömür boyu sabah akşam ilaç kullanmayı kabul etmek zor oldu. İkincisi verilen ilaçların yan etkileri faydalarından fazla. Biri kortizonlu bir ilaç (evet, malesef kortizon), diğeri de hiç masum olmayan hidroksiklorokin. Kemik erimesinden, aşırı şişmanlığa, depresyondan, görme bozukluğuna, daha yazmayı bile istemediğim öyle çok yan etkileri var ki ilaçların. Bu sayede fark ettim ki Allah muhafaza kötü bir hastalığım olsa, ki hastalığın iyisi olmaz zaten, ben hastalıktan değil de "ilaç kullanacağım korkusu"ndan ölürüm. Günlerdir Amerikan sitelerinde orada burada dolaşıyorum, ilaçlı tedavi hakkında hiç bir şey yok. Onun yerine survavial tipler vermişler. Mesela yorgunluk için olana bayıldım: "Kendinizle barış yapın, limitlerinizi bilin, çevrenizi yaşadıklarınızdan haberdar edin." Gece boyu uyumayan ve son 2 hafta içindeki 4. hastalığıyla boğuşan oğlumu yaşadıkklarımdan haberdar ettim ama bir işe yaramadı! Yav yine de şu ilaç kısmı içime sinmiyor. Çörek otu alışkanlığı başlattım evde, ben tatlı kaşığı dolusu yiyorum. Diğerleri omletin, ekmeğin, peynirin içinde karşılaşıyor, ne bulursam onun içine koyuyorum artık. Madem ölümden başka herşeye deva, o zaman durmak yok, yiyelim güzelleşelim.

İlaçlara ek olarak tükrük salgısının artması için sakız çiğneme ve ezgersiz zorunluluğu girdi hayatıma.

Şimdi ne yalan söyleyeyim en merak ettiğim şeylerden biri de kilo meselesi. Kortizon vücutta su tutulmasına neden olarak insanı fena şişiriveriyor. O halde sodyum alımını azaltmalı, potasyumu artırmalı (dersime çok çalıştım çok). Halbuki nasıl da memnundum kilomdan, hayırlısı ne diyeyim.

Ayrıca doktorlarımızdan çok şikayetçiyim örneğin hidroksiklorokin alındıktan sonraki 4 saat içinde anti asit alınamazmış, söyleyen kim. Emzirmeye devam edeyim mi diyorum, hiç sorun olmaz diyor doktorum. Ama ya olursa, risk alamam ben. Yavaştan o işe de başlıyorum mecburen, oysa daha doyamamıştık :(

Hadi öpüyorum sizleri, oğulcan beni çağırıyor "Baba" diyerek.

Hanımlar Lütfen Yapmayın!

2011-06-15T14:39:00.000+03:00

Lütfen, işyerinizde işle ilgili bir sebepten dolayı ağlamayınız. Nereden çıktı şimdi bu diye düşüneceksiniz. Öncelikle ben oldum olası işyerinde işle ilgili bir sebepten dolayı ağlayan hanım arkadaşlarımın yaptığından hiç hazzettmezdim. Başka bir şey olur, kötü haber alınır, hasta olunur bilmem ne, onlara bir şey diyemem. Ama hiç işte ağlayan erkek gördünüz mü? Ben görmedim (ama gören de vardır mutlaka.). Hele bir de teselli edici pozisyonunda kaldığımda oh halim evlere şenlik olurdu. Ne hikmetse zaten derdi olan gelir beni bulurdu, neymiş onları rahatlatıyormuşum! Daha yeni yeni kendimi çekiyorum insanlardan, daha doğrusu sürekli dertli olanlardan demem lazım. Konuyu dağıttım, farkındayım. Diyordum ki kadınların iş yerinde ona buna ağlayabilmesi erkeklerinde diline düşmemize hatta bazı işverenler için istenmeyen eleman haline gelmesine neden olabiliyor. Ben böyle yöneticiler de görmüştüm.

Bu konunun şimdi aklıma gelmesi çok daha lokal bir sebepten ötürü. Zaten şimdi öyle kocaman firmalarla, kocaman haneli rakamlarla, kesikli/sürekli optimizsayonlarla uğraştığım yok, çalışmıyorum. Ama evde yardımcı kadın var, ta ta taammm! Patron olmuşum ha :P Yine dağıtmayayım. Bu ablamız balkondan 2 tane minderimizi, 4 tane silgi bezimizi itinayla aşağıya düşürmüş ve bize söylememiş. Dolayısıyla bezler neyse de minderlerimiz yok artık, giden gitmiş. (Oyyy ben onları taaa annemin evinden getirmiştim.). "Söylemen gerekirdi." deyince de başladı gözleri dolmaya, burnunu çekmeye. İmdatttttt!

Not: Evet, sıkça devrik cümle kuruyorum yazılarımda. Düzünü kuramayacağımdan değil, ben böyle seviyorum :)

Muhteşem Dönüşlerin İnsanı Değilimdir Ben.

2011-06-12T16:10:00.000+03:00

O nedenle şöyleeee güzel bir yazı falan olmayacak bu yazı. Zaten ne zaman canım edebi / sorgulatan / derin/ bilgilendiren vs bir yazı yazmak gelse oturur beklerim, geçsin bu heves diye :P O nedenle ben,ıvır zıvır kategorisinden ama günlerdir beni meşgul eden bir şeyden bahsedeceğim, bir komşumdan :)

Komşum dediysem de tanımam, yandaki apartmandaki 40 lı yaşlardaki bir abla işte. Bir gün dikkatimi çekti, ben çamaşır seriyorum, o seriyor. Ben seriyorum, o seriyor, kapışıyoruz yani :) Heyyyt beni geçemezsin abla dedim, mümkün değil, içimden dedim tabii :) Böyle düşünüp gülümsedim o an. Ama sonra algıda seçicilik durumu var ya, çamaşır sererken hep gözlerim o ablayı arar oldu. Bingo! Her seferinde o da çamaşır seriyordu, tevafuk. Yalnız çocuk falan yok evde benim anladığım. Hep yetişkin kıyafeti serdikleri. Nitekim az önce yine çamaşır sererken ne göreyim: Ablaya çamaşırlık yetmemiş, balkonuna çamaşır teli de taktırmış! Hatta o telleri doldurmuş ve yanında bir sepet daha yıkanmış çamaşır var, onları da çamaşırlığa seriyor!!! Artık pes etme vaktidir Buse, kabul et :)

Not: Allah, herkesi böyle röntgenci komşudan saklasın emi canlar :P

İmza: Röntgenci, gereksiz komşu Buse.

Sanat & Hikmet

2011-06-01T08:58:00.000+03:00

Çocuklarıma her baktığımda Rabbimin sanatına hayran kalıp; kızıma "Sen bu dünyada gördüğüm en güzel şeysin" diyorum. Oğlumuysa "muhteşem bebeğim" diye seviyorum.

Sonra halime bakıp, kendime gülüyorum.

Daha da sonra demek anneliğe bu haller de dahil deyip, Rabbimin işlerindeki hikmete teslim oluyorum.

Kızım 14 aylık falan iken bu derece keyifli olmuştu annelik, bu sefer erken geldi :) (Bu erken biteceği anlamına da geliyor olabilir, olsun.)

Not: Final dönemindeyim, dua beklerim efendim...

Teleskop Balığı

2011-05-14T10:39:00.001+03:00

Günün teleskop balığı da bendeniz :) Gözler balon gibi, şiş şiş.

Gece neredeyse yarım saat ağlayıverdim de, o sebeple. Ağlama sebebim ise el kadar oğul bebek. Bu oğluşun gece uyumama, gündüz uyumama halleri ne zamana kadar devam edecek çok meraktayım. 11 ay oldu, artık bünyem kaldırmıyor :)

Lakin ne zamandır ağlamamıştım, özlemişim beah!

Ayrıca "çok akıllı olacak da ondan uyumuyor, ondan böyle ...bla bla" deyip duran annelere buradan sesleniyorum: Eğer teoriniz doğruysa müstakbel Einstein bizim evde. Söz, sizi meşhur adam anası olduğumda da hatırlayacağım!

Ütopya

2011-05-10T15:43:00.000+03:00

We would share and listen and support and welcome be propelled by passion not
invest in outcomes we would breathe and be charmed and amused by difference
be gentle and make room for every emotioN.

Alanis ne derse desin,This is not an utopia, en azından bugün benim için değil :) Çok şükür...

Çok İyi Olmak

2011-05-04T10:38:00.001+03:00

Birisi birşeyler yazıyor, ben onu başlık olarak atıyorum, sanki birilerinin ifade etmesini beklermişim gibi çok iyi hissediyorum...
Aynı kişi bir şarkıdan bahsediyor, şarkıyı hatırlıyorum, bir sürü şey daha hatırlıyorum beraberinde, sanki bu şarkıyı beklermişim gibi, çok iyi hissediyorum...
Bir başkası bir kaç dize yazıyor, bahar geliyor tekraren yüreğime, zaten o ne yazsa dallarımda tomurcuklar, çok iyi hissediyorum...
Bir diğeri ise bir kaç fotoğraf ekliyor, çok iyi hissediyor belli, kalpten kalbe yol vardır derler, doğru olmalı; çünkü çok iyi hissediyorum...
Daha niceleri...

Hepinize teşekkürler canlar, iyiki varsınız.
Şükürler olsun Rabbime, mutlu olabildiğimiz ve insan olduğumuz için...

Aşk mı? Versiyon 2

2011-05-01T17:00:00.000+03:00

Öfkem dindi, gitti. Başımı ağrıttığımla kaldım. Neyse, olmasa iyi ama oluyor işte böyle şeyler :(

Şimdi aşk konusuna daha sağlam bir kafayla dönersem, 6 yıl sonunda söyleyebileceklerimin özeti:

Bilmesem dertlerini
Görmesem gözlerini
Sevmesem böyle seni
Çekilmez hayırsız

dizelerinden ibaret....

Ayrıca, şunu anladım ki bir süre sonra erkek, eve gelirken ayakları ters yöne gitmiyorsa, eve geldiğinde yüzü gülüyorsa bunu aşk kabul etmek gerek, başka türlü üzülmek hemen hemen garanti.

Ama yine de 60-65 yaşına gelipte halen daha yeni evliymiş gibiycesine kıpır kıpır olanları görünce (misal eşimin ananesi ve dedesi) kalbim mahzunlaşmıyor değil. Ya Vedud, biz de istiyoruz :)

Aşk mı?

2011-05-01T11:25:00.000+03:00

Özlem yazmış, Gönül yazacakmış. Bak sen dedim Buse, onlar aşkı halen hatırlıyor, sen de durum ne?

(Aklıma gelen cevapları rassal biçimde yazacağım şimdi)

*Aşk mı? Gelip geçici, hiç ama hiç hatırlamıyorum.

* Nasıl hatırlayayım ki, kocacığıma şöyle bir sarılacak olsam romantik olmakla suçlanıyorum! Sanki romantik olmak suçmuş gibi. Ayrıca ben gençken bile romantik değildim ki, şimdi olayım.

* Çocuklar olmadan eniştenle tam bir gün geçirmeyi özledim dedi dün ablam. Cık! Kalsın, sıkılırım yüzde yüz. Çocukları özleyeceğimden değil, kocacığım yaşamayı sadece görev addedenlerden olduğu için neşelenmek lükssssss.

* Evlenmeden önce öyle sinema düşkünü değildim. Ama şimdi kocacığımla zaman geçirmenin, hem de kırılmadan üzülmeden, en garanti yolu bu. 10 saat film izleyebilirim onunla, yeterki konuşmasın.

* Bir gün üst üste 2 şeye kızsam muayyen günün mü yaklaşıyor muhabbeti yapıllır, sanki öyle belirgin bir sıkıntı yaşarmışım gibi o dönemde. Sonuç, ne yaparsam yapayım, genellemelere maruz kalırım. Bazen diyorum ki ben değil başka bir kadın olsa yerimde, onun için hiç fark etmeyecek.

Bla bla bla....

(Evet, bunları çok ama çok kızgın olduğum bir anda yazıyorum. Başka zaman daha başka şeyler yazabilirim.)

Çizelgelemede Son Nokta

2011-04-28T10:33:00.000+03:00

Evet, son dönemde kendimde çok gelişme görüyorum.

Örneğin, tarifi tamamen kendime ait olan lezzetli bir kurabiye bile pişirebilir oldum.

Örneğin, kilo vermeye başladım.

Örneğin, daha güler yüzlü olmaya başladım.

Vesaire vesaire....

Ama en büyük gelişmeyi çizelgeleme alanında yaşıyorum. Şöyleki benim takıntımdır, her işi mümkün olan en kısa yoldan yapmak. Ev işlerini yaparken en az sayıda adım atarak/en çabuk şekilde bitirmek için çabalarım. Örneğin bir odadan çıkarken elime o odaya ait olmayan 3 eşya aldım diyelim. Bu eşyaları yerlerine götürürken asla rassal davranmam. Hemen shortest route algortiması oluşturup, ona göre davranırım. Girdiğim diğer odalardaki extra işleri de bu algoritmaya eklerim hemen. Sonuçta ortalamaya göre daha hızlı hallettiğimi düşünürüm işleri, öyle söylerler. Neyse çok uzattım yine.

Ama dün aştım kendimi. Lavabodayım abdest alıyorum. Hani başınızı meshedersiniz, sonra kulaklar ve ense gelir. En sonda ayaklar yıkanır ya. Kendi kendime içimden şöyle derken buldum kendimi: Ense, kulak işlerini hallederken ayaklarımı onlarla aynı anda tutayım suyun altına, yıkayayım!!!! Çılgın çizelgelemeci iş başında!

Sanırım bir an önce işe geri dönmem iyi olacak.

O mu Çocuk, Ben mi?

2011-04-26T09:45:00.002+03:00

Allah için söyleyin sizinkiler de böyle mi?

Balsultan'la mesela yap boz oynayacağız. Bekliyorum ki parçaları yerine koysun. Yok. Diyor ki " Anne sen koy, ben seni izleyeceğim". "Kızım, canın başka istiyorsa onu oynayalım, yap bozu başka zaman yaparız." "Doktorculuk oynayalım mı anne?" "Olur anneciğim." Neyse bebekleri, doktor setini, ıvır zıvırı getirir ve önüme koyar. "Hadi anne, muayene et, ben seni izleyeceğim." Hönkkk, maşallah Fringe'deki observer bizim eve gelmiş de haberim yokmuş! "Kızım beraber oynayalım, ben tek başıma oynamak istemiyorum ki." "Tamam anne, önce sen biraz kendin oyna, ben sonra oynarım."

Biliyorum tüm çocuklar böyle sıkıcı değil ama sizinkilerde de ara ara oluyor mu böyle haller?

Bir de şey var. Hani çocukların üstüne binip zıpladıkları toplar var ya, ben de onda zıplamaya çalışıp, sonra da beceremiyormuş gibi yapıyorum. O zaman gülmekten kırılıyor önce. Ama sonra toprlanıyor, alıyor topu "ben bunu odama götüreyim." diyor. Bu benden daha çocuk mu diyor acaba? Halbuki tüm şebekliğim, onun yüzünü güldürebilmek için (daha da güldürebilmek için daha doğrusu). Allah'tan tüm komşular çalışıyor, istediğim gibi tepişebiliyoruz :)

Uzatmayayım, makale yazmam lazım! Uluslararası konferansta sunulacakmış 15 Mayıs'ta, başvurumuz kabul edilmiş! Ah şu ülkemin güzide eğitim sistemi benim 10 gün içinde uyduracağım şeye bile prim veriyorsun ya, ben daha ne diyeyim...

Kırkından Sonra Azanı

2011-04-21T19:34:00.000+03:00

Kırkından sonra azanı teneşir paklarmış ya.

30'a 1 kala yüksek topuklu ayakkabı giymeye başlayan ise umarım düşüp bir yerine sakatlamaz.

Yani bendeniz.

Ne bileyim bir heves geldi, sormayın. Kucakta iki çocuk, yüksek topuklular ayakta, hoş oluyor be!

Hayat sen güzel bir şeysin :)

Ah Şu İçim Elverseydi Neler Yapardım Neler...

2011-04-14T17:06:00.000+03:00

İçim elverseydi, kendimi razı edebilseydim eğer neler yapardım?

Birincisi, en mühimi (bence) hayatta evde yemek yapmazdım. Bayılıyorum dondurulmuş hazır yiyeceklere! Tembellikten öte tadlarını seviyorum, hele o cordon bleu.

Ama serde sağlıklı beslenme var. Serde gelenekler var. Hele ki çocuklardan sonra hayal olup gitti bu isteğim. Ama yurt dışındaki tüm toplumlardan (dondurulmuş gıda tüketen) daha mı sağlıklıyız sorusu da araştırılmak üzere kafamda bekliyor. Hoş, onlar bizden sağlıklı sonucuna ulaşsam bile şüphelerimden öyle kolay vazgeçemem.

İkincisi, saçımı sık sık boyatırım. Kimsayal maddeymiş, oymuş buymuş dert etmem. Bitkisel boya dediklerinde inanırım, düşünmem. Böylece de kırçıllı saçlarıma uyuz olmak zorunda kalmam.

Bu nispeten kolay bir dilek, esasında. Ama güvenilir bir kuaför bulmak, biraz daha okumak etmek lazım.

Üçüncüsü, 3 yaşından önce olmazmış falan filan demem kızımı kreşe gönderirim. Ohhh, evde oğluşla ne güzel rahat ederim.

Nasıl olsa evdeyim, acelesi yok diyorum ama belki Sabiha Paktuna "3 yaşından bir gün önce olmaz." dediği için kesin şimdiden göndermeliyim. Hııı, ne dersiniz? O ne derse, tersini yapmak geliyor benim içimden.

Dördüncüsü, çocuklar ne olacak, kocacığım ne yapacak demeden, gider Montessori eğitmeni/asistanı (her neyse işte) sertifikası alırdım. Bana ne baksınlar başlarının çaresi deyipte gidemem ki başka şehire.

Mesleğimi severim, iktisatı da sevdim ama gönlüm çocuklarla ilgili bir iş yapmakta. Çok istiyorummmmm çokkkkkkk.

Bunlar nereden çıktı derseniz eğer; bugün derse gitmeden önce 3 ayrı yemek hazırlamaya çalışırken aklımda uçuşmaya başladılar, sağ olsunlar. ( 3 ayrı yemek derken, akşam yemeğinin ön hazırlık kısmı, oğluşun yemeği ve kızıma öğlen yemeği)

Kim İnanır?

2011-04-13T20:57:00.002+03:00

Kim inanır bu evin bugün süpürüldüğüne?
Kim inanır her yerin daha bugün silindiğine?
Kim inanır kirli sepetinin daha bu sabah boşaldığına?
Kimseler inanmaz, şimdi görse evin halini...

Ama şunu sorsam bir de...
Kim inanır bugün bu evde yemeklerin piştiğine, pastaların yapıldığına, diye.
Herkes inanır.
Kimseler bir şey yemedi, hepsi olduğu gibi dolapta :( Mesela pastanın tadına bile bakmadı kocacığım, hırrrrrrrr!

2011-04-08T21:46:00.000+03:00

*Akşamları saat 20:30 oldu mu uykum geliyor! Uyusun diye Balsultan'ın gözünün içine bakmaya başlıyorum. Tavuk muyum, ot muyum ne? İhtiyaç mı, alışkanlık mı? Çözemedim.

* Az önce Balsultan'la ekmek makinasını programlayacaktık ki, o benden önce davranmış. 8 saat sonra yerine şimdiye programlayıvermiş. Nasıl resetleryeceğimde yok klavuzda, gıcık Sinbo.

* Fringe izlemek istiyorum. Ama +14 olan bir diziyi 2,5 ile nasıl izleyeyim ki, izleyemiyorum.

* Oğlum bebiş, ikinci dişini de çıkardı. Çok tatlı ya bu oğlan, missss...

* Haaa, unutmadan bugün ben mutfaktayken şöyle bir şey oldu. Sultan'ın odasından hem kızın hem oğlanın gülme sesleri gelmeye başladı. Hayret verici bulmakla birlikte oraya kadar gitmeye üşendiğim için işime devam ettim. Sesler çeşitlenince dayanamadım, gittim. Bizim Paşa bir şeyleri merdiven gibi kullanarak sonunda ablasının yatağına çıkmayı başarmış, ta ta taaam! Kaç zamandır deniyordu zaten. Neyse, oradan da aşağıya, oyuncak sepetinin içine doğru eline geçeni atıyor ve gülüyor. Daha da garibi ablası da gülüyor, eğleniyorlar. Neymiş? İkisi birden gülüyorsa da muhtemelen tehlikeli bir şeyler var demekmiş. İkisi birden ağlarsa zaten kötü. En normali (bizim için) küçüğün ağlaması ve sonrasında büyükten "Kendi düştü vs. şeklinde nidaların yükselmesi imiş. Sanki "Sen mi ağlattın?" diyecekmişiz gibi. Ne diyordum? Allahtan yataktan düşmemiş bizim bebiş.

* Bu aralar biraz kilo verdim. Kilo aldım diye yeni aldığım kıyafetler olmamaya başladı! Sevineyim mi, üzüleyim mi ben şimdi? Sen söyle ey blog ,hayat hep böyle tutarsız mı?

Right Now

2011-04-07T13:52:00.000+03:00

Dün dünyanın en mutlu insanıydım. Sebep? Her zamanki şeyler... Yaşıyoruz, sağlıklıyız, anneyim, yapacak sürüyle işim var..vs halleri :)

Bu sabah da mutluydum. Sabahın 06:05 inde kalkıp kahvaltılık değişik bir şeyler hazırlamıştım mesala...

Ama şimdi, şu anda mutsuzum :( Sebep? Bugünkü derse gitmeyi çok istiyordum. Birden fazla açıdan gitmem iyi olacaktı. Ama babannemiz tatilde, şehir dışında. Çocuklara eşim bakacaktı ama onunda dayısı geldi. Hastanede işleri (sağlık raporu alacaklarmış) varmış, ben derse gitmesem olur muymuş? Eee ne yapayım olur dedim. Ama bugün gitmeyi çok istiyordum diye de ekledim. Ekledim de eklemesine, "hııı" dedi kocacığım, sadece :) Muhtemelen eve gelene kadar bu söylediğimi de çoktan unutmuş olacak. Hepsi böyle mi bunların, içinde "duygu" barındıran şeylere bunca duyarsız mı demek istiyorum yani. İnsan bari " Kötü denk geldi." der, böylelikle gönlümü alır. Neyse amannnnnn!

İşin kötüsü mutsuz olma potansiyeli taşıdığım şu anlar itibariyle kızımın peşimde kuyruk gibi dolanmasına, sürekli bıcır bıcır konuşup, niye diye sorgulamasına bile uyuz oluyorum. Yav git, biraz da odanda oyna be yavrum!

Hele diğeri... Tek dişi çıkmış canavar, sana da her an herhangi bir sebeple uyuz olabilirim, haberin olsun!

Ayrıca kocama kırgınım ya akşama yapmayı düşündüğüm o yemeği yapmayacağım!!! Sevmediği bir yemek düşüneyim en iyisi :)

Ne Bu Şimdi???

2011-03-31T13:47:00.000+03:00

Yardımcı teyzemizden şikayet etmiştim, en son hatırlarsınız. İki gündür gelmiyor teyzemiz!!! Kayını vefat etmiş, zaten çoktandır hastanedeydi adamcağız. Allah rahmet eylesin de, ne bu şimdi? Rabbimden bana tokat mı, gör bakalım eksikliğini mi demek acaba :)

Yardımcı Kadın Sorunsalı

2011-03-28T15:06:00.000+03:00

Bu yazıyı yarım saat önce yazsam eminim çok daha kızgın bir yazı olacaktı. Huyum kurusun ya da kurumasın biraz vakit geçince her suçu kendimde aramaya başlıyorum. Belki de herkes zaten böyle...

Yardımcı teyzemiz iyi niyetli bir kadıncağız. Elinden geldiğince bir şeyler yapmaya çalışıyor. Arada benim mükemmeliyetçiliğim tutuyor, yaptığı işe karışıveriyorum. Ama diğer türlü her yaptığını beğenince de beni bir şeyden anlamayan, toy, beceriksiz, ne yaparsa yapsın kabullenecek bir kardeş(aynen öyle acıma ve şefkat hisleriyle birlikte) olarak görmeye başlıyor. Neyse diyorum öyle düşünüversin, zamanla öğrenir alışır. Ama alışamadığım, onunsa çoook alışık olduğu bir hal var ki beni deli ediyor!!!

Teyzemizin herşeyi isteme huyu var. Evde 2 defa sarma sarıldığını görse; yaprak istiyor. Üzerime deneyipte olmayan bir gömleğimi görse, ver ben giyeyim diyor. Herhalde kızına falan giydirecek, çünkü kendisi benden daha bir yapılı. "Çorabım delindi, sende fazla varsa" diyor. Çöpe attığım herşeyi inceleyip, bunu ben alayım falan diyor. Örneğin yoğurt kovası vs için. Ama örneğin yarısı çürümüş elma varsa tazgahta onu hemen atmaya kalkıyor. "Bırak Abla, onun yarısı sağlam, yenir daha derken". Hatta sanki her gün yaş hurma bulup da yiyen biriymişiz gibi tezgahtaki bir tabakta iki tane hurma görse atmaya kalkıyor.Yani kesinlikle iktisatlı olduğundan falan değil , bizi zengin sanıyor herhalde. Galiba ev işi gibi her kadının kendisinin yapmak zorunda olduğu! bir işi para karşılığı başkasına yaptırıyorsa bunlarda para çok diyor herhalde.

Ayrıca yeme içme konusunda biraz fazla girişken. Bunu söylemekten bile utanıyorum ama bir şeyi yemek için kendince çaktırmadan kızımı ayartması garip geliyor. Tamam yesin, o da yesin. Ama benim bile yiyemediğim bir şey için, bile bile çocukların yediklerine ortak çıkmasına da gerek yok gibi geliyor.

Kısacası böyle biraz rahat edeceğim derken üstüme bir de kul hakkı mı alıyorum diye endişenlenmeye başladım. Vaz mı geçsem diyorum. Bir yanım garibin günahına girme diyor. Diğer kapitalist yanım, " Bak, bacağın eskisi kadar ağrımıyor hem de zaten kadına piyasanın üstünde para veriyorsun, devam et, boşver." diyor.
Bana bir akıl verin nolurrrr!

Milyonlar

2011-03-27T08:17:00.000+02:00

Yine saat 5 olmadan başlayan bir gün.
Kafamda milyon düşünce, milyon duygu fink atıyor.
Son bir kaç haftadır olduğu gözlerimin altı mor, uyutmuyor ki velet.
Şükür yine de bolca şükür ama...
Gece boyu Balsultan dişlerini sıktı, gıcırdattı :(
Var bir sıkıntısı belli.
Sıkıntısının ne olduğu da belli, Paşa.
Elimden gelen ise bu kadarı, daha fazlasına gücüm yok.
Allah'ım geri

Aaaaa

2011-03-25T20:01:00.000+02:00

Yasak kalkmış :)))) La la la!

İyi de wordpresse de alışmıştım, sevmiştim orayı. Şimdi ikirciklendim, burada mı devam etsem?

Şu an kendimi çokkkk iyi hissettim, çok.

Yaruze's MİM

2011-02-21T15:26:00.000+02:00

Fırsat bulmuşken hemen cevaplayayım.

1.Gün içinde, eğer gerçekleşirse şok geçireceğin şey? Tek bir şeyle olmaz da mesela oğlum uzun uzun uyusa, ben çooook güzel bir pasta yapsam ve mis gibi bir kahveyle keyif yapsam zevkten dört köşe olurum sanırım.

2.Gördüğün zaman, eğer almazsam uyuyamam dediğin şey? Öyle bir şey olabileceğini sanmam ama minik bir piyano görmüştüm, alamadığıma halen üzülürüm. Gerçi sayı saymayı bilemeden piyano çalmayı da öğrenemiyormuş minikler. Daha zamanımız var yani, alacağım onu :)

3.Uğruna diyetini bir kalemde bozduğun şey? Hayatımda hiç diyet yapmadım, yeltenmedim bile. Sebebi ise asla yapamayacak olmam. Özellikle tatlı olan herşeye bayılıyorum.

4.Uğurun var mı, uğurun? Çocukken/genç kızken 7 sayısının uğuruna inanırdım, Petar

Naumoski'nin forma numarası olması hasebiyle. Çocukluk işte!

5.Kendine en yakıştırdığın renk? Beyaz, beyaz, beyaz

6.En sevdiğin takın? ???? Yüzüklerim sanırım, anlaşıldığı üzere bu konuyla çok ilgim yok. Ama severim süslüleri, kızımın kokoş olmasını istiyorum :)

7.Takıntın? Evi havalandırmak, gün boyu bir orayı bir orayı açar dururum. Bir de tezgahlardaki su lekeleri, baş düşmanlarıyımdır.

8.Bavulum çoktan hazır, gitmek istediğim şehir, ülke? Fark etmez, çocuklar huzur versin de nereye olsa gidebilirim.

9.Ben bu şarkıyı duyunca şakırım? Green Day şarkılarından herhangi biri beni uçurur.

10.Solunda ne var? Duvar, sadece duvar!

İmkan olursa Anneciğimi ve Sarı Çizmeliyi mimliyorum ben de. Sevgilerimle.

Mazeretim Var

2011-02-20T23:20:00.000+02:00

Yine kayboldum ama mazeretim var, hem de bolca. Hepsi aşağıda bilgilerinize arz olunmuştur.

Ama söyleceğim bir şey var. Bakın şu işe sayın seyirciler. Yazmadığım dönemde izleyici sayım 5 kişi artmış! Tamam galiba anladım siz beni asıl sessizken seviyorsunuz :) İzleyici demişken benim kendi çapımda bir deneyim vardı, sonradan kendi kendini imha eden. Bu blogdan önce daha farklı şeyler yazdığım, çok çok daha fazla okunan bir blogum vardı. Meşhur olmamdan sonra :P o blogu kapattım, daha meçhul bir kimlikle bu blogu tutmaya başladım. Kendi kendime yazdım, Buse adıyla hiç bir yere yorum bırakmadım, kısacası varlığımı hiç duyurmadım. Sebep; acaba böyle yaparsam ne kadar izleyicim olabilirdi. Tam hatırlamıyorum, ne kadar sürdü. Ama izleyicim mizleyicim olmadı J Bu hazin durum bile beni yıldırıp deneyimden vazgeçirememişken bir gün Buse oturumunu kapatmayı unutmuşum ve Sevgili Anneye yorum bırakmışım. Anneciğimin yorumuma verdiği o içten cevaptan sonra artık deneyecağızıma devam etmek gelmedi içimden. Ya işte böyle.

Şimdi anlatacaklarım:

Genel Hal: Yavrular ve babaları yine hasta L Nezlesiz bir kış geçebilir miydi? Geçemezmiş ki, benim ne eksiğim var, diyerekten uğrayıverdi. Artık bu son olsun. Extra uykusuz geceler, extra yorgun günler geride kalsın inşallah.

Oğul Bebek Halleri: Öyle bir yavru ki yaz yaz bitmez. Kimi geceler yenidoğanmışcasına uyanıp, saatlerce oyun oynuyor. Deli oluyorum deli. Gündüz uykularını, gündüz süt içmelerini de hemen hemen terk eyledi. Taş çatlasa günde 1 saat (maksimum) uyuyor, hem de 4 parça halinde! (Amman şöyle yap, böyle yap demeyin, kendimi bu konuda doktora yapmış sayıyorum çünkü. Bu oğul bebek tam anlamıyla bir istisna çünkü.) Lakin gündüzleri süt içmeyi bıraktığı için gece uyanmalarına fazla ses çıkaramaz oldum, yavaştan terbiye ediyor beni. Ayrıca saçıyla, göz rengiyle, ten rengiyle, gamzeleriyle ve eksilmeyen gülümsemesiyle öyle de sevimli ki! Allah ben seveyim diye mi böyle muhteşem yaratmış yoksa kendisi çok sevmişte mi oğlum böyle muhteşem olmuş bilemiyorum, işin içinden çıkamıyorum. O minnacık boyuyla ayağa kalkıp kalmadığı bile belli olmuyor, yer cücesi. (7,5 aylık olduğun günlerde hem emeklemeye hem ayağa kalkıp bir kaç adım sıralamaya başladın oğlum, unutmamak için yazayım)

Balsultan Halleri: Evin ahlak polisi! “Anne, Paşa bilmem ne ile oynuyor.” “Anne, Paşa bilmem neyi döktü.” İranlı polislerden beter. Ama kendisi için geçerli olan bir kuralın kardeşi için neden geçerli olmadığını nasıl anlasın ki. Mesela kendisini oyuncak sepetini ters çevirip dökemezken kardeşi neden döküyor, hatta bu bizi neden gülümsetiyor. Bal’la ilgili diğer bir konu ise bu baharda kreşe yarım gün göndermeyi planlıyorduk ama tatilde kuzenleriyle gösterdiği performans kreşe gittiğinde bizi çok zor günlerin beklediğini gösterdi. Sürekli bir kaba kuvvet hali. Zor oldu, çok yoruldum, tatilin tatilliği kalmadı. Öyle oluncada kreş olayından vazgeçtim. Ama şimdi de evde aşırı yoruluyorum çünkü ayaklanan Paşa Oğlan’ı ittirip yahut elindekini almak için çekmek suretiyle düşürüyor. Eeee Paşa da keşfetti artık nerede ne var, mesela oyuncaklar nerede, bilgisayar nerede. Ablaya büyük rakip. Ama kızımın bu sertliği kardeşinden dolayı değil, taa bebekliğinden belliydi, nasıl Paşa’mın yufka yürekli olduğu şimdiden belliyse. İşin hoş tarafı kızımın bu tersliklerini tek biz biliriz , başkasına sorsan bilmez. Çünkü misafirlikte mutfağa gidip ev sahibine “Yardım edebileceğim bir şey var mı?” diye sorar. Bir başkasına “ Ben sizi çok sevdim, müsait olduğunuzda biz de size gelebilir miyiz?”der vs.

Haaa bir de Niye? Niye? Niye? modundayız. Gün içinde konuşmaktan bitap düşüyorum. Heyyy alışık değilim o kadar çok konuşmaya, çenem yoruluyor Bal!

Benim Hallerim: Kütüphaneden alınan, okunamayan, ceza ödenen kitaplar. Okunamayan makaleler. Gidilmeyen dersler. Süpürgeye dönmüş saçlar, kaşlar. Gece yavrulara uyandığımda wc ye de gidebilecek gücü kendinde bulamamalar. Ama Şebnem de okuduğundam beri hep aklımda olan suyu asla ayakta içmemeler, hep üçe bölmeler, acıkmadan bir şeyler yememeler. Dilimde Ya Rauf, Ya Latif, Ya Rahman. Bir de evi saran ekmek kokuları.

Ah hah ha, bir de öyle bir şey yaptım ki benim sevgili kocacığım duymasın J Doğumda aldığım kilolar nedeniyle uzun zamandır hep aynı kıyafetleri giyiyordum, adamcağıza da daral gelmiş. Tatilden döner dönmez soluğu alışverişte aldık. 500 Tl kadar bana harcama yaptık. Neyse sonra eve gelip yeni aldıklarımla eskilerden çıkabilecek olası kombinleri denerken ne göreyim. Üstüme olmuyor dediğim tüm kıyafetlerim olmaya başlamış!!! Şişşş sakın duymasınJ

Veeeee yarın büyük gün, ta ta taaaam. 8 aydır eve temizlik için bile bir yardımcı gelmemişken bundan böyle haftada 3 yarım gün bir abla gelecek. La la laaaa. İnşallah becerebiliriz bu işi. Ablayla adaşız, hayra yordum bunu. Canım öyle olsun istiyor, evet. Seviniyorum ama bir yandan da kaygılıyım, nasıl olacak diye. İnşallah kırmadan, kırılmadan sürdürebiliriz. Bir de şimdiden kasım kasım kasılıyorum; ablanın evde olduğu zamanlarda o ne yapsa, ben ne yapsam da maksimum fayda sağlasak diye. Ha bire temizlik değil de katma değeri yüksek işlerde yardım etsin istiyorum. Ama hangi işlerin katma değeri yüksek onu bilemedim J Antep’li kadın, marifetli olacağını sanıyorum. Mesela dolma falan yaptırsam ya da ne bileyim bolca mantı yapıp kenara koysak diyorum. Hıııı, olur mu sizce? Eğer fikir verirseniz çok makbule geçecek.

Hepinize selamlar canlar.

2011-02-17T15:19:00.000+02:00

Döndüm. Şimdi çok çok çok hızlı bir şekilde neler yazılmış, yavrular neler yapmış, hastalar iyileşmiş mi, hatta NY moda haftasında neler görücüye çıkmış :P bakmam lazım. Sonrasında ise fena doluyum anlatıp rahatlamam lazım canlar. Şimdilik Allah'a emanet olun.

Bir Evde Dört Kuşak

2011-01-27T23:32:00.000+02:00

Dört kuşak hatun biraradayız günlerdir. Annanem, annem, ben ve kızım. Hepimizin gündemi farklı ama hepimizin gündemi yine biz. Aile olmak bu galiba, hatta eminim, bu.

Halden hale giriyoruz hep birlikte ama bazen kalplerimiz ayrı yerlerde atıveriyor, başka başka hallerin gölgeleri düşüveriyor bazen üstümüze.

Annanem: 80 ine yakın, bilmiyoruz ki tam tarihi, öyle bir şey işte. En çok kıvam değiştiren bir o, bir Balsultan. Yaşılılıkla çocukluk ne çok benzermiş meğer.

Sabah sevinçliydi. Çünkü annemin yıllanmış mide sorununa Maranki'nin bilmem ne bitki desteği iyi gelmiş. "Tam dört gecedir kızım uyuyabiliyor, çok şükür" diyordu.

Öğlen bulutlandı. Kuzenimin ikizleri olacakmış, nasıl bakacak diye endişelere saldı kendini.

Akşam yine sevinçliydi. Çünkü akşam yemeğini tembel torunu yaptı. Yediğim en güzel patates yemeğiydi, yıllardır böyle iştahla yemek yememiştim." dedi. Yemekte yok bir keramet elbette, onu sevindiren 40 yılda bir de olsa kızının hazır bir sofraya oturmasıydı. Anne her yaşta anne, çocuk her yaşta gözbebeği.

Haaa, akşam yemeği öncesi kızgındı, çoook kızgın. Öylesine ki eliyle tokat tehditi savurdu, annemle bana. Sebep Paşa'nın köftesi sert olmuş, niye öyle yapmışız :) İlk defa böyle bir halini görmüş oldum böylece :)

Aralarda Balsultan'la yaşadığı diyaloglar yüzünden girdiği halleri hiç yazmayayım.

Annem: 62 yaşında, bundan da emin değiliz ya.

Ana gündemi annanemi kırmamak, babamla arasında uzlaştırıcı rol oynamak, sürekli bir alttan alma hali. Onun dışında smear testi veren ablamı merak vs. Yani pek bir stabil, en azından dıştan.

Ben: Yaş 29, bundan çok eminiz :) Gerçi kocacığım hep 30 der hem de yıllardır :)

Büyük annane-Balsultan mücadelesinden bitap düşüyor an geliyor. An geliyor onlara arkasını dönüp kahkalar atıyor. Bir yandan da Blogcu Annedeki Alman Anne-Türk Anne tartışmasını hayretle izliyor (insanlar ne kadar uçlarda yer alabiliyorlara hayret ediyor, bir de artık Türkiye de yaşamadığını filan zannetmeye başlıyor.Yok etrafında ne öyle ne de öyle tipler.) Kahve detoksunda olduğunu da belirtmeli.

Kızım: Yaşını biliyorsunuz zaten :)

Hastalıktan yeni çıkmış, ama Immuzinc, Umco, Balık yağı üçgeninden çıkamamış. Ventolin, Singulair zaten kış boyu arkadaşı olmuş. Kronik şımarıklık hali var üzerinde. Büyük annanesinin kendi oyuncaklarını kardeşine vermesine, kendinden çok onunla oynamasına, biz görmezken (yani öyle sanırken) onu ittirip kakmasına fena halde kıllanmış durumda. Bu nedenle kadıncağıza hiç rahat vermemekte. Kendini kız fil, onu ise yaşlı annane fil ilan etmesi, büyük annanesinin bir bardak çayı dökmeden diğer odaya taşıyamayacağını iddia etmesi, namaz kılarken gidip onu gıdıklaması gibi şeyler hep an meselesi. Lakin annane de kaşınmakta, Balsultan'ın namaz kılanların önünden geçmesi gibi (bence) sudan sebeplerle Balsultan'ı sık sık taciz etmekte. Çocukla çocuk olmanın bir başka boyutu da bu :(

Babamı yazmadan olmaz. Biz dayak tehditi altındayken o ocak başına geçmiş, bana yufka ekmekten gözleme yapmaya çalışıyor :) Seviyorum seni.

Yaşamak güzel şeysin...

2011-01-25T13:49:00.003+02:00

Amanın annemlere geldim mesaim arttı!

Kocacığım sen lazımsın her daim :) Meğer ne çok yükümü alıyormuşşun (yok, yeni fark etmedim bunu). Mesela ilaç verme işleriyle ben uğraşmıyordum mümkün mertebe, bana kaldı. Sayacak olsam pek çok ama en önemlisi gece kardeşinin yanında olduğumu farkettiğinde ağlayıp tüm evi kaldırmıyordu kızım.

Bir de babacığım sen yok musun sen, yine çocukları gördün hasta olacağın tuttu :( Geçtin (mecburen) diğer odaya, istirahate çekildin. Allah sağlıklı ömür versin, babamsız düşünemiyorum hayatı. O etrafta olduğunda, oğlum ablasından bu kadar çok dayak yemiyor mesela, bu en en en en önemsizi hatta.

Annemi de unutmayayım, "Anne ne yemek yapalım?" diyorum, hep sebze sayıyor. Çünkü tek sebze seviyor :) Yanına Balsultan'ın yiyebileceği uygun bir ek düşünmek de bana kalıyor. Eh o kadarı da olsun değil mi ama? Olsun olsun da tembellik var üstümde.

Yarın için şimdiden plan yaptım. Sabah karmaşasını önlemek için daha erken kalkacağım. (Karmaşa dediğim; ev kalabalık olduğu için ortalık toparlanıyor, o esnada Balsultan oyun arkadaşı bulamadığı için kardeşine saldırıyor, ananem Paşa'nın mızırdanmasına üzülüyor ve oyalamak için kendini yoruyor, onun yorulmasına ben yoruluyorum falan da filan.) Alışveriş listesi yaptım. Yapılacak yemekleri de ayarladım. Aynen evdeki gibi planlara devam, salınca olmuyor. Anneysen eğer, annenin yanında bile annesin işte!

Of of of şu bel fıtığı kaynaklı bacak ağrım/uyuşmam olmasa ben yazar mıydım bunları hiç! Topaç misali dönerdim de hallederdim herşeyi, ama ayağa kalıp da üzerine basınca dünyam kararıyor :(

Ama Allah bozmasın neşem çok yerinde kıkırdayıp duruyoruz hep birlikte, aile gibisi yokkkkk. Öpüldünüz canlar.

Görev olsun diye yazıyorum sırada ibretlik bir Ferber ve ibretlik bir Tracy yazısı var. O kadar iddialıyım yani, ibretlik olduğu hususunda. Bir de Yaruzeye borcum var, kafamda her gün her gün yazdığım.

Bu arada Balsultan ingilizceye alışık, hatta bir kaç bir şeyde biliyor şarkılarda duyduklarını mesela. Ama evde annemlerin çerkezce konuştuğunu duyunca gelip "Anne, annanemler çok ilginç konuşuyorlar." dedi :) Ayrıca "Annaneden bilmem ne ister misin?" diyorum illa ki " Senin annanenden mi yoksa benimkinden mi?" diye soruyor.

Uzattıkça uzattım, ama burası ıvır zıvır defterim zaten. Hadi bakalım dua ile...

Blogun şablonunu değiştirdim ama beğendiğim bir şey de bulamadım, birazda böyle "basit" kalsın o halde :)

2011-01-21T13:51:00.001+02:00

Yazamadım şu aralar, belki bir süre daha böyle gidebilir.

39 derece ateşle başlayan 2011 aynen devam :( Bronşit,laranjit, grip. Tamam beterin beteri var ama artık yorulduk, hem de çok. En çok yoran kısmı da hastalık süreci 20 günü geçince şımarıklık, naz Balsultan'da huya döndü. Neyse bakalım.

Finaller bitti. Muhtemelen güzel sonuçlar gelecek. Ona neyse bakalım.

Bugün sözümden cayıp yeni bir beş yüz küsur kmlik bir yolculuğa çıkıyoruz, annemlere gidiyoruz. Anneannem çok yaşlandı, çocukları görsün istiyorum asıl derdim bu. "Yan dert"lerim ise: Ablamlarda gelecek, onları da görmüş olurum. Ve biz gidelim de baba kişisi dinlensin, işlerine baksın biraz. Bir neyse de bu konuya gelsin, neyse bakalım.

Anlaşıldığı üzere hiç keyfim yok, valizi yerleştirirken de tıkıştırdım herşeyi, kişiliğime çok ters bir şey bu.

Son gelen yorumlara cevap yazamadım, affola...

Çok Tehlikeli Bir Blog, Sakının!

2011-01-14T14:45:00.000+02:00

Şu kısıtlı, dar zamanımda yazmamın tek bir amacı var canlar. Benim radarıma kendiliğinden takılmış olan çok tehlikeli bir blogdan sizi haberdar etmektir niyetim. Kıymetinizi bilin :)

Bahsettiğim blog; Cafe Pepela

Yav nedir bu blog öyle, nedir o fotoğraflar, yazılar, missssss! Benim gibi bu tip blogları takip etmeyi seneler önce bırakmış bir hatunu bile baştan çıkarmayı başardı. Deli deli dolanıyorum fotoğraflar arasında onu da yapacağım, bunu da yapacağım diye. Gerçi bizim evde hayal kurmak bile zor iş. Nitekim benim bu mırıldanmalarımı duyan eşim "Canım, akşama ne yemek düşünüyorsun?" diye masumca(?) beni gerçek dünyama döndürüverdi. Adam tanıyor tabi beni :) Benim bir halt edemeyeceğim belli. Yok, "Çoluk çocuk var, yorma kendini. " durumu değil. Ben beceremiyorum bu pasta, börek vs işlerini. İlk evlendiğimiz zamanlarda yapabiliyordum. Sonra ne olduysa beceremez oldum. Ama kararlıyım, çocuklar büyüyüpte benim yaptıklarımla diğer annelerinkiler arasında farkı anlayacakları zamana kadar halledeceğim bu işi. Hımm maksimum bir senem var galiba eyvah!

Ne olmuş yani, evde kimse beğenmezse oturup hepsini kendim yiyor muyum? Evet. Eeee o zaman kusura bakma kocacığım, benim mutfakta biraz işim var :)

Hangisine Kabulsün?

2011-01-12T23:07:00.000+02:00

Bir düşünce de önceki gün duşta takıldı kafama. (Seneca gibiyimdir, düşünmeden duramam :P ) Gece boyu hasta yavrular arasında mekik dokumuşuz, gündüz yine aynı. Finaller kapıda. Kocacığım yine listenerdan ziyade problem solver modunda. En gıcık olduğum ise oğlum her zamanki gibi u-yu-mu-yor. Sıkılmışım, kendimi duşa atmışım. Tepemden sular inerken kafamda binbir şikayet.
İşte o zaman kendime sordum. Oğlunun uykusuyla bile imtihan olmak istemiyorsun, rahatın kaçsın istemiyorsun. Peki o zaman neyle sınava tabi tutulmaya razısın?
* Sağlık? Asla.
* Evlilik? Asla.
* Geniş ailelerin? Asla.
* Para? Asla.
Bu sorunun cevabı "evet" olabilir mi hiç? Ben "evet" diyebileceğim hiç bir şey bulamadım :)
O halde ona buna gerilmek, daralmak yok.
Carpe diem canlar.

Kırk Akıllı Aranıyor

2011-01-12T00:07:00.000+02:00

Saat 00:04

An itibariyle aklımdaki soru şu (oğluş süt içerken aklıma takıldı, nereden nereye): Ben bir çok kitabı defalarca okuyabilirim, hatta bazı filmleri de birden çok defa izleyebilirim. Ama eşim hayatta aynı kitabı ikinciye okumaz, filmleri de izlemez. Niye böyleyiz peki?

Ben çok mu vefalıyım da hiç bir şeyi eskitemiyorum, arkamı dönüp gidemiyorum?
Eşim bilgileri tek seferde içselleştirebiliyor da ikinci sefere okumak ona zul mu geliyor?
Ben sadece zaman mı öldürüyorum bu birden sonraki seferlerde?
Yoksa sadece kadınlar böyle, erkekler ise şöyle olayı mı?

Kuyuya bir taş attım, fikri olan?

Bir Dönemin Daha Sonuna Geldik

2011-01-10T19:54:00.001+02:00

Sanki;emin değilim ama büyük ihtimalle.

Bahsettiğim okul döneminin sonu değil tahmin ettiğiniz gibi. Nitekim bu haftasonu finaller başlıyor olmasına rağmen halen benim gündemime giremediler, çalşımaya başlayamadım. Nasip değilmiş :P

Şimdi bu nasip kısmet olayını biraz açarsam altından kızımın bronşiti, oğlumun bronşioliti çıkar. Ne şeker isimleri var değil mi? Ne menem bir şey olduklarını bilmesem, cici bir şey zannederdim. (Bu "cici" lafı da nereden çıktı şimdi, Balsultan bile artık kullanmıyor bu kelimeyi!) Neyse neyse; ev eczaneye döndü, ki biz hep ahkam keserdik herkeslere ilaç kullanmak sandığınız kadar iyi/gerekli değil diye. Antibiyotikler, balgam söktürücüler, ateş düşürücüler, çeşit çeşit fısfıslar, sıradan bir ilaç vermeye başladık mı dakikalarca sürüyor. Allah beterinden korusun, diyor ve bu konuyu kapatıyorum. İnşallah şeker kardeşler de bu konuyu sonsuza kadar kapatırlar.

Ha bir dönem daha bitti galiba diyordum. Bu dönemin bitmesinin bizler için ne anlama geldiğini ifade etmekle başlamak istiyorum müsadenizle :P Biz (anne, Balsultan ve Paşa Oğlan) artık daha özgürüz! Artık birey olarak hepimizin ihtiyaçlarımıza daha uygun bir hayat yaşayabileceğiz! Ve...

Bunca nutuktan sonra işte devrim yaratan olay:

Ta ta taaammm! Balsultan artık kendi kendine tuvalete gidiyor ve sonrasında kendi kendine elini güzelce yıkayabiliyor!!! Böylece kardeşini her uyutacağımda ya da kardeşi iştahla süt içerken Wc molası vermiyoruz. Kardeş mutlu, tam dalacağı anda "çiiiişşşş" naraları gelmiyor. Anne mutlu tüm çabası boşuna gitmiyor. Balsultan mutlu çünkü hem yeni bir oyun buldu hem de bağımlılığı azaldı. Bence en güzeli ise şu: Bızdık bazen sırf kardeşini sabote etmek için tuvaleti bahane ediyordu. Ben de emin olamadığım için, ya altına kaçırırsa diye her seferinde yiyordum bu numarayı.

Tabii hijyen nedeniyle büyük tuvalet durumlarında bu "kendi kendine" olayına giremiyoruz henüz, diğeri de kontrollü ilerliyor. Ama olsun sevinmek için bahane lazım gelmişti. Tam yerine oturdu, cuk J

Armut Kabuğu

2011-01-03T19:36:00.000+02:00

İkindi vakti çocuklara ne yedirsem diye dolaba bakınca sadece 1 tane armut kaldığını gördüm. Aldım elime armutu, yıkayıp soyarken bir yandan da düşünüyorum. Diyorumki içimden; "Çocuklar yokken evde böyle tek bir tane kalan şeyleri hep ben yerdim. Hatta Balsultan'dan sonra bile o hepsini yiyemediği için mutlaka tadına bakabilme şansım olurdu. Şimdi iki tane oldular, artık hiç şansım kalmadı." Ama canımda çok armut çekmişti ya, ben de ne yaptım? Armutun soyduğum kabukları yedim :)

Bu hazin halim karşında merhamete gelip bana bir kasa armut göndermek isteyen hayırseverler için adresim: .... :p

45 dk sonra eklenen not: Bak şu Allah'ın işine yemediği kerataların ikisi de. Boşa gitmesin değil mi bu armut Buseciğim? Hadi canım şifa niyetine.

2010 Çok Ateşli Bir Yıldı!!!

2011-01-01T16:15:00.001+02:00

Pek ateşli bir seneydi Allah için J J, vedası da kendine yakışır şekilde oldu. Giderken kızımı 39 derece ateş içinde bıraktı da gitti. 2011’den beklentimiz daha serin bir yıl olması yönünde.

Neyse ben hastalıktan ziyade başka bir şeyi anlatacağım. Zaten yavrunun nesi olduğunu bilemedi doktor, bekleyip göreceğiz. Esas hatırlanmaya değer olan şey şu:

Balsultan dün öğlen uykusundan 39 derece ateşle uyandı. Sonrasında yemedi, içmedi, hatta dokunmamı bile istemedi. Ama başka bir odaya gitmeme de izin vermedi. Bir naz, bir niyaz, ilk defa böyle yapıyor derken “Babama haber verelim, eve gelsin.” demeye başladı. Esas istediği benim ama ben en istemediğiyle (Paşa’yla) paket geldiğim için böyle yapıyor diye hiç kıllanmadım bu babamı isterim hallerine.

Sonunda babacığı eve geldi. Kızını aldı kucağına, sarıldılar, öpüştüler, koklaştılar. “Vay anasına (çok pardon)gıcık şeyler” diyerek izledim bu faslı. Sonra babası da aynen benim gibi başladı sormaya “Kızım şunu yer misin?” “Cık”, “Kızım bunu yer misin?” “Cık”. Makul şeçeneklerin tümünü sunduktan sonra “Kızım çikolata yer misin?” deyiverdi babacığı, “ Yerim.” deyiverdi Balsultan. Benim “ Ağzına daha su bile girmedi yavrunun, ne çikolatası?” diye soran bakışlarımı babacığı “Dur önce bir kapıyı açalım.” diye cevapladı ve esas vurucu soru geldi “Babacığım seni dışarıya yemeğe götüreyim mi?”. Cevap “Götür baba, çorba içmek istiyorum.”

Benim bu iki şeyde hiç aklıma gelmemişti. Meğer babasını beklemekte haklıymış yavru. İşte, şimdi kıskanmaya başlıyorum bu ikiliyi J

Bu yazının etiketini de bari baba taktikleri yapayım, nasılsa devamı gelir...

Bloğumun Hakkını Vereyim

2010-12-31T12:57:00.000+02:00

Herkesler yeni yıl postları göndermiş bloglarına. Zira gündem bu, pek de normal. Okuduğum herkesin dileklerine katıldım, aminler gönderdim.

Ama benim içimden bir yeni yıl yazısı yazmak geçmiyor. Zaten nasıl dua edeceğimi de bilmiyorum. Sağlık, huzur gibi fix şeylerden sonrasında kafam karışıyor. Tüm olasıklıları hesap edemeyeciğim gibi, tüm planları bozma yetisine sahip yüce Rabbim varken gönül telimin diğer ucunda, sus pus oluveriyorum. Nasıl istemeli, ne demeli bilemiyorum. En güzeli ben "Rabbim hepimize sevdiklerimizle sağlıklı ve huzurlu geçireceğimiz bir yıl nasip et, hayırlar getir başımıza." diyeyim. Siz de "Amin" deyin, lütfen.

Benim asıl bugüne not düşmek istediğim konu ıvır zıvır cinsinden bir şey. Okuyordum, yazayım dedim.

İktisata ucundan kıyısından bulaşmış herkes eminim ki Adam Smith'in "Ulusların Zenginliği" adlı kitabında bahsettiği "görünmez el" kavramını duymuştur, biliyordur. Zira Smith'ten kalan en önemli yadigarlardan biri olarak düşünülmüştür hep. Ama adamcağızın kitabında bu kavram sadece bir defa geçiyormuş. Düşünüyorum da Smith acaba ne kadar önemli bir şey ortaya attığının farkında mı değildi ya da sonradan gelenler bu kavrama gereğinden fazla mı önem atfettiler?

Benim normatif bir bilimle ne işim var ya, oku, kafan karışsın, yine oku, yine kafan karışsın. Gözünü sevdiğim pozitif bilimler, hastanızım...

Bir Anne Mutluluğu Analizi 2

2010-12-28T14:56:00.000+02:00

Doğru, anneyiz. Yükümüz ağır. Sonuçta minik bir canlı elimizde, kucağımızda, yüreğimizde büyüyor. Ne verirsek onu yiyor (bazen de ne versek yemiyor hainler, o ayrı), nereye götürsek oraya gidiyorlar, ne konuşursak onu dinliyorlar vs vs. Pek tabiki öyle demeyiniz, bu öyle bir sorumluluk ki her an idrak ederek yaşamak lazım.

(Yanlış anlaşılmayayım, anneler mükemmel anne olmalı, hata yapmamalı demiyorum. Ben Efendimizin dediğini diyorum. “ Her yaptığınız işi güzel ve en iyi şekilde yapın” diyor ya o. Güzel olanın, en iyi olanın ne olduğuna karar verip ona göre hareket etmeli diyorum. Neymiş o halde her an her işimizde elimizden gelenin en iyisini yapmaya çalışmalı, yapamayınca ise kendimize fazla yüklenmememiz lazımmış. Konuyu dağıtmayayım.)

İşte bu sorumluluk bazen anneye ağır gelir, omuzları çöküverir. Olur, böyle anlarda olur. O zamanda anne biraz şikayet eder. Kimi zaman halini yaradana şikayet eder; kimi zamanda eşe dosta. Aynen benim .... günkü yazımda yaptığım gibi. Ama anne şikayet sebebinin aynı zamanda mutluluğunun kaynağı olduğunu da bilir.

Öyleyse şimdi o pek bilimsel analizime konu olan sorunun cevabını verme vaktidir. Flaş flaş flaş!!! Cevap: Analize konu olan annenin mutlu anne olma olasılığı %100 dür.

Çünkü bu annenin hayatında o yazdıklarına ek olarak mesela şu aşağıdakiler de vardır:

* Daha yenilerde yuvarlanmaya başlamış olan Paşa Oğlan’ı ne vakit oturma odasındaki battaniyenin üzerinde yalnız bırakılıp gidiverse (mesela abla tuvalete götürülür...) döndüğünde oğluşunun yuvarlana yuvarlana kapıya kadar geldiğini görür. Sesleri takip edip annesine gelmeye çalışıyordur. Anne coşar, koşar yavruyu ciğerine basar.

* Öğlen yemeğinde tabağına sadece pırasa yemeği konulan sebze düşmanı Balsultan “Ama bu çok kötü.” der. Kem küm “ Kızım kötü demeyiz, şimdi pırasa yemek istemiyorum deriz” falan filan der anne. Ama bir yandan sevinir, yavru büyümüşte isteklerini ifade edebiliyor diye. (Yemedi diye kızılabilirdi de ama nasıl bakarsan öyle görürsün işte.)

* Oğluş uykudan uyanır, ağlar. Anne odasına daha girmeden “Oğlum” diye seslenir, yavru susar. Anne kendini bir şey zanneder, gaza gelir tabiri caizse.

* Balsultan “Annecim, seni seviyorum.” der. “Sen büyüdün, abla oldun.” diyenlere “Ben annemin bebeğiyim.” der. Annenin içi kaynar.

* Oğluşunu eğer kucağından bırakacağında, eğer oğlu bırakılmayı istemiyorsa sarılır anneye, hem iki eli hem de iki ayağıyla. Benimsenen stil, şempanze stili. Anne yine gaza gelir, ağrıyan belini boş verir. Her işi oğlu kucağında tek eliyle yapmaya gönüllü olur.

* Yuvarlanan Paşa ablasının bir oyuncağını ele geçirir. Kartal gibi yetişir Ablacığı. Alıverir o oyuncağı, bir başkasını ise olanca gücüyle kardeşinin ağzına teper. Mızıldanır oğluş, ama sonra hemen güler. Anne sessizce izler iki kardeşi. Birbirleri için hayırlı kardeşler olmalarını umar, dua eder.

* Camdan gelen kış güneşi beyaz sedef boyanın üzerinde parlar. Aynalardan birbirine çarpar, tekrar yansır duvara. Annenin içi açılır, inşirahın nereden geleceği belli olmaz ki. Rabbim sen büyüksün.

* Dışarıda yağmur yağar, elinde kahvesi, tabağında keki, pencerinin önünde kızıyla birliktedir. Aynen çalıştığı zamanlarda hep hayalini kurduğu gibi. Rahmet kızının gülüşüne iner sanki, oradan da annenin yüreğine. Bu günlerin kıymetini bilmeli der, her yudumda.

* Bir şarkı dinler. Belki eski, belki yeni. Bir cümle geçer içinde dokunuverir bam teline. Candan “Bilmesem dertlerini, görmesem gözlerini, sevmesem böyle seni çekilmez hayırsız” der. Unutur kızgınlıklarını, dargınlıklarını.

* Akşam koca kişisi gelir. Çay demler (beyaz, siyah, yeşil, kuşburnu fark etmez), hem kızını hem anneyi ağırlar. Annenin yorgunluğu puffff!

* Koca kişisi bir dvd açar, seyre dalar. Seslenir anne, duymaz bile. Gülümser anne, bilir ki tek zevkidir sinema beyefendinin.

* Bloglar vardır. Dokunup sesini duyamasa da binlerce yazının içinde yazısını tanıyabileceği blogcu yazarlar vardır. Demiştik ya inşirahın nereden geleceği belli olmaz.

* Hele şu satırları yazarken ikram edilen ceddin dedenli kurabiyeler, happy birthdayli kurabiyelerin tadının damağında kalacağından emindir. Tarifler için Balsultan 0 50......

* Anne okula gider. Çocuklar babanneye, bakıcıya değil. Şanslılardanız J

* Anne okula gider. Önce evli olduğunu bile anlamaz ilk tanıştıkları, minyondur, yaşını fazla belli etmediğini söylerler. Evliyim derken gururlanır ama bir de iki çocuk annesiyim derken duysanız J

* Sahipsiz değildir. Gören göze herşey “Rabbim seni seviyorum.” dedirtir. İnanmanın dayanılmaz hafifliği rahatlatır bunalan, daralan kalbini.

Bunlar daha ne ki, bir çırpıda öylesine aklına geliverenlerdir işte. Her evde olanların bir benzerleridir sadece. O halde, halden anlarsınız. Siz söyleyin bu annenin mutsuz anne olma ihtimali var mıdır?

Cep Takıntısı

2010-12-27T13:39:00.000+02:00

El kadar bebeğin eşofmanına cep koyan/yapan zihniyeti alkışlıyorum. Ne koyacak bu bebek Allah için o cebe? Tüm çamaşırlar kurudu, bir onun cepleri kurumadı yine, o sebeple dellendim.

Not: Ben almadım, hediye geldi. Keşke ben de birine hediye götürseydim :P Cık cık, yakışmıyor Buse!!!

Çok Ama Çok Bilimsel Bir Anne Mutluluğu Analizi

2010-12-24T21:59:00.001+02:00

Tahmin edeceğiniz üzere bu pek bilimsel analizi yine bendeniz yapacağım. Bu analize bilimsellik katan yegane şey ise kendi üzerimde yıllardır yapmakta olduğum detaylı gözlemlerimdir. Ama bilimsel dememdeki esas amaç kendini bilmez egomun ve yaşadığımız yüzyılın bana kakaladığı herşeyin mükemmel olması gerektiği baskısı altında kendine zemin bulan okumuş cahilliğimin okuyucu tarafından daha ilk bakışta anlaşılabilmesidir.

Saçmalıyor muyum? Az kaldı, az sonra normalleşeceğim. Hatta çoğunuz “Aaaa aynı ben” diyeceksiniz. Demeyenlere bravolarımı gönderip, bundan böyle rol modeli olarak kendilerini alacağımı peşinen bildiririm.

Analizin genel çerçevesi:

İlk bebeği doğacağında sadece 1 yıllığına diye işinden ayrılıp feleğin üst üste gelen darbeleriyle 2,5 yıldır işine dönememiş olan Planlama Mühendisi çatlamaya hazır bir adet anne
Kreşe gönderilmeye kıyılamayan (kıyamayan baba kişidir) ve evet bunun için yeterli bütçe de bulunmayan bir adet 2 yaş çocuğu + 6 aylık halen kundaklı uyumayı tercih edip sinek vızıltısına kedi gibi kulaklarını dinelten bir adet oğlan bebek
Deli Anne’min ölçü birimiyle 1 trilyon kaplan gücündeki bir annenin evladı olması hasebiyle eşinin üzerindeki yükleri hiç bir şey addeden ve hatta eşinin Çerkesliğinden dem vurarak “Sen saray hatunu olmalıymışsın.” diyerek iltifat maskesi altında göndermelerde bulunan bir adet koca kişisi.

Not: Hayır. “Zaten herkesin annesi 1 trilyon kaplan gücündedir.” demeyiniz. Değildir. Bu kadın bildiğiniz gibi değil, tek rakibi kendi annesi. Bunların genlerinde var bir halt!

Not 2: Evet. Saraylara layık hatun olduğum doğrudurJ Ama bu mütevazi yaşantımızda yan gelip yattığım şeklinde anlaşılmamalıdır. Mübalağa sanatının kullanılmasına güzel bir örnektir, o kadar.

Bu genel çerçeve altında aşağıda çeşitli halleri verilen annenin mutlu olması olası mıdır? Sorumuz budur.

“Çocuklu ev dağınık, hatta biraz pis olur, boşver.” diyenlere “he” der ama evdeki dağınıklığı asla hoş göremez. Çırpınır, çırpınır... Bütçe sorunu sanki bir bununla çözülecekmiş gibi ayda bile olsa temizlikçi falan çağırmaz. Neyse onu yoran asıl kararsızlığıdır. Ev işlerini çocuklar uyurken mi yapmalıdır, onlar uyanıkken mi; yoksa içlerinden biri uyurken mi? Çocuklar uyurken ki zamanı kendine ayırmak ister aslında. Deşarj olmak , güç toplamak lazımdır. Ama çocuklar anneden iş değil, ilgi bekler; onlarla oynamak lazım gelir. Büyük uyurken yapacak olsa iç sesi “ Miniği zaten Balsultan’ın yanında coşkuyla sevemiyorsun, onunla ilgilen” der. Küçük uyurken yapacak olsa, hımmm o uyuyor muydu ki sanki?????

Sonuç: Gün biter annede hiç bir şeyi layıkıyla yapamama hissi hakimdir.

Paşa Oğlan her sese tepki verdiği için onu uyuturken Balsultan’dan biraz sesiz olmasını rica eder. Ama bu seferde “Yavrumun çocukluğunu yaşatamıyorum.” diye şuçlar kendini. Eğer sırf bu nedenle de ricada bulunmasa Paşa annenin tüm enerjisini bitirip öyle uyur.

Sonuç: Anne her durumda zararda.

Annelikle ilgili herşeyi okumak ister. Çünkü çocukları mutlu olsun ister. Eksik dua yapmayayım, her şeyin en hayırlısını&güzelini ister. Ama bazende okuduğuna, bildiğine pişman olur. Örneğin Ferber’i, Tracy’i hiç duymamış olmayı şiddetle isterdi. Bir şeyin mümkün olmasının, kendisinin gerçekleştirmek zorunda olduğu anlamına gelmediğini bir türlü öğrenemez.

Sonuç: Başarısızlık hissi ve gereksiz stres.

* Zayıflamak ister ama kurabiye, kek, börek, çörek de yemek ister. Hem de günde 3 öğün. Gerçi vücudundaki yağların faydasını da görmektedir. Eskisi gibi üşümez, hasta olmaz. J

Sonuç: Aynadan kaçan bakımsız hatun halleri.

Katıksız bir Tv düşmanıdır, eve henüz televizyon girememiştir. İş bununla da kalmaz. Mesela kızına kendi seçtiği bir videoyu bilgisayardan izletebilir ve kendisi de 3-5 satır bir kitap okuyabilir ama yapamaz. Kendisi 7 yaşına kadar tv izlememiş olan koca kişisi ise bu olayı abarttığını iddia eder. “İzlemeyenden matah bir şey oluyor olsaydı, ben olurdum” der. İzlemeyenden matah bir şey olacağını fikrini anne aşılamış olabilir bu koca kişisine, hatta öyle olmuştur mutlaka.

Sonuç: Gün biter, anne oyun manyağı olmuştur.

İnternete 3G ile bağlandığı için radyasyon hassasiyeti en üst seviyede olan anne çocukların olduğu odada nete bağlanamaz. Yani her ikisininde uyuyacağı zamana kadar beklemek zorundadır. O zamanda uyku ve net arasında tercih yapmak zorunda kalır.

Sonuç: Ya ertesi sabah şartelleri atmış bir şekilde uyanır ya da keyifsiz bir şekilde nette dolanıp vaktini heba eder.

Karşısına çıkan iş fırsatlarını oğlan biraz daha büyüsün diye teper. (Bu noktada koca kişisinin ikna kabiliyeti de göz önüne alınmalıdır.) Bir yandan da bir daha böyle fırsatlar bulamazsam diye kendi kendini yer.

Sonuç: ???

Esas huzurun kendisi Selam olandan geleceğini bilir. Bilir de; hayatını ona göre tanzim etmez.

Sonuç: Nisyan üzeredir, hüsranda olmasa inşallah!!!!

Hem iflah olmaz bir güneş tutkunu olmasına hem de şu aralar bloglarda genel kabul gören “ Bir çocuk büyütmek için bir köy gerekir.” atasözüne inanan biri olarak pişman olacağını bile bile sırf koca kişisinin mutluluğu için Toronto’da yaşama fikrine sıcak bakar.

Sonuç: Olmamış bir şey için şimdiden endişelenme hali.

Şimdi başa dönüp tekrar soruyorum. Bu annenin “mutlu anne” olma ihtimali % kaçtır?

Tüm yorumlara açığım. Ama tercihen dua beklemekteyim. Altında kalmam. Söz, ben de size dua ederim.

Bye.

2011'e Dair

2010-12-23T15:03:00.000+02:00

Pek çok blogda gördüm; 2011 e hazırlıklı giriyorlar. Kendilerini sorgulamış, ölçmüş biçmişler. Eksiklerini tespit edip üzerinde çalışmaya karar vermişler. Eksiklerini dediysem de bence o bloggerler esasında epey bir öndeler. Farkındalık farkıyla tabi.

Vesselam beni de harekete geçirdiler (sağ olsunlar). 2011 de daha bir insan, daha huzurlu bir insan olma adına anahtarlarımı seçtim. Bu listeye yenileri eklenir ama bir madde dahi eksilir mi bilmem....

İşte önceliklerim:
*Dua
*Tevekkül
*Sabrı Cemil
*Namaz
*Annelik dışı rollerin de hakkını vermek
*Gereksiz alınganlık ve naz yapmamak

Mim gibi olsun demiyorum ama eğer Deli Anne ve Anneciğim ve de Selinka siz 2011 de nelere odaklanmak istersiniz bilmek isterdim. Paylaşır mısınız :)

Gidip Miranda Kerr'ün Fotoğraflarına Bakacakmış?!

2010-12-17T13:29:00.001+02:00

Eşim bakacakmış, eşim. Hemde sayemde! Ki benim eşim öyle modelleri falan tanımaz, bilmez. Ya da en azından ben öyle biliyorum. Ama dün öyle bir laf ettim ki adamcağızı meraka sevk ettim. Paşa Oğlan'ı severken "Miranda'nın erkek versiyonu" diye sevdim. Gamzeler, göz ve saç rengi ve o harikulade sevimlilikleri nedeniyle. Yanımızda olan kocacığımda bunun üzerine Miranda'yı merak etti. "Yok" dedim, "Sen bakma ben sana bir fotoğraf seçer gösteririm." Niye diye bakan gözlerine hitaben de şöyle dedim: "İkisi de melekde ondan" Biri Victoria's Secret meleği ama olsun, benzerlik benzerliktir??!!.

Dedi, Ben de Seni Seviyorum Dedi

2010-12-15T22:47:00.000+02:00

İlk kez bugün söyledi. 2 yaş 4 ay 4 haftalıkken yani. Kocana da böyle yapacaksan oooo!

Her gün çok kere "Kızım seni seviyorum" derim, hiç cevap vermezdi. Her bir şeye laf yetiştirir olduğundan beri hafiften bu duruma işkillenirdim. Niye cevap vermez bu kız diye.

Sonra bir gün, yine "Seni seviyorum." dedim. "Hayır, sevmiyorsun." dedi. Olduğum yere çakıldım kaldım. "Sen oğluşu seviyorsun." diye de ekledi. Tüm çabalarıma rağmen yeterli olamamışım :( Üzüldüm hem de çok.

Ve yine başka bir gün, yani bugün, sarıldım "Kızım seni seviyorum." dedim. O da sarılıp "Ben de seni seviyorum annecim" dedi :)))

Eh havamdayım ya; az önce uyutmak için yanına yattığımda şöyle sıkıca bir sarılayım da öyle uyuyalım dedim. I-ıh, döndü poposunu "Masal anlat sadece" dedi :)

Kızıma not: Bak kızım sen bebekliğinden beri beraber aynı yatakta uyumayı hep reddettin, her ne zaman yanıma almak istesem kendi yatağını tercih ettin. Ama bu kardeşin olacak Paşa'yla var ya geceleri hep sarmaş dolaş uyuyoruz haberin sakın olmasın emi!

Karışığım, Hatta Karmakarışığım

2010-12-15T11:09:00.001+02:00

Kötüyüm bugünlerde. Çok yorgunum bugünlerde. Beceriksizim bugünlerde. Sabırsız bir anneyim bugünlerde. Sıkıcı bir eşim bugünlerde.

Daha yazayım mı? Cık mı dediniz? Peki o zaman.

İlk Makalem

2010-12-09T22:38:00.000+02:00

Bilim dünyası sarsıldı sarsılacak, az kaldı. Hazır olun; dünya Keynes'i, Friedman'ı ve daha nicelerini bir çırpıda silip atıverecek. Sebep? Taze iktisatçı bendeniz ilk makalemin özetini az önce yazmış bulunuyorum; odur sebep. He he he yanlış anlamadınız ilk makalemi değil, özetini yazdım. Henüz oluşturulmamış bir ekonometrik modele dayanan ve henüz olmayan çalışmamın özetini yazdım! Yarın da nasipse ingilizceye çevirip hocama göndereceğim :) Valla benim hiç suçum yok hocam salı günü çooook genel bir başlık verip "İncelenecek konu bul, 2-3 gün içinde de bir sayfalık bir özet yaz, gönderelim, asıl çalışmayı da daha sonra yaparız" dedi. Umarım ülkedeki yegane hoca bana denk gelmiştir :) Diğer türlüsü fena...

MİM-Kitapların Sihri

2010-12-06T13:36:00.000+02:00

Deli Anne mimlemiş. Sevdiğim yerden geldiği için atladım hemen. Mimin konusu:kitaplığımızın karşısına geçilecek, gözlerimiz kapalı, rasgele bir kitap seçip 55. sayfadan bir pasaj yazılacak.

Kitap Ali Ural'dan, Posta Kutusundaki Mızıka, mektup şeklinde yazılmış her bir bölüm. Ali Ural'ı bilenler bilir öyle ince bir kalbi, önce derin bir idraki vardır ki insan ya yazdıklarını anlayamaz ya da onla birlikte derinlere dalar dalar dalar...

İşte alıntılayacağım bölüm;

Sevgili Dost,

Rejisör bir filmde rol almak isteyen genç kıza; “Eğer iki kelimeyi istediğim gibi söyleyebilirsen, sana rol verebilirim.” demiş; genç kız da “Tabii söylerim. Nedir bu iki kelime?”diye sormuştu. Rejisör: “Sadece 3 kere bana; “Gel buraya!” diyeceksin.” demiş, genç kız bundan daha kolay ne var diye düşünürken, rejisör konuşmaya devam etmişti.

“Birincisinde sevgilinle bir münakaşadan sonra ona artık ayrılman gerektiğini söylüyorsun o başı eğik kapıya doğru giderken, ceketinin cebinde tabanca olduğunu farkediyorsun. Hayatına son vereceğini seziyor, birdenbire onun senin için her şey olduğunu anlıyor ve büyük bir pişmanlıkla:

-“Gel buraya!” diyorsun.

İkinci olarak, kendini küçük bir çocuğun annesi yerine koyacaksın.Çocuk 4 yaşındadır. Sen ona bayramlık elbiselerini giydirmiş, balkonda oturmasını, hiç bir yere gitmemesini sıkı sıkı tembih etmişsin. Sana itaat etmiyor, sokağa fırlıyor. Tam o sırada bir kamyon beliriyor ve çocuk bir anda yere düşüp çamurlara bulanıyor. Allahtan ezilmiyor. Sen dehşet içindesin. Bir yandan Allah’a şükrederken, diğer yandan sana itaat etmediği için çocuğuna son derece kızgınsın. İşte bu duygularla ona:

-“Gel buraya!” diyorsun.

Son olarak da, bir tacirin karısısın. Kocan iflas etmiş. Evin dışında alacaklılar kocanı linç etmek için bekliyor. Fakat kocan, onuruna dokunan bu durum karşısında kalbine sıktığı bir kurşunla can veriyor. Sen de sokak kapısını açıp, dışarıdaki kalabalığın elebaşısına:

-“Gel buraya!” diyorsun.

Sevgili Dost,

Kızın bu sözler üzerine filmde rol alıp alamadığını bilmiyoruz. Bildiğimiz sesin tonunun kelimelere hayat verdiği ya da öldürdüğüdür.

Sevgili Dost,

Gel buraya!

Kıskançlığın Böylesi

2010-12-04T11:47:00.000+02:00

Benim kız var ya arkadaşlar yaptığı her işi tam yapacak Allahın izniyle. Çocuğun ...da inci arama hadisesidir bu, evet. Ama durun bir anlatayım.

Dün akşam Balsultan'ın canı ciğeri babası gelince her zamanki gibi ilk olarak kızını öptü, kucağına aldı. Halen de kızı kucağındayken Paşa'ya ithafen "O minik nasıl?" diye sordu. O sırada oğluşda kucağımda seriye bağlanmış şekilde pırt pırt pırt (afedersiniz) yapıyordu. "Ne olsun pırt pırt yapıp duruyor işte." dedim. Ne cevap ama değil mi, sanki adam onu sordu. Bu diyaloğa şahit olan süper kıskanç abla poposunu göstererek "Benimki de yapıyor, benimki de" dedi!

Ya işte benim kızım kıskandım mı böyle (pırtına kadar) kıskanır dostlar!

Lütfen Ama Lütfen Biri Bana Manyak Olduğumu Söylesin?

2010-12-02T15:22:00.000+02:00

Beynimin bilinçaltı tarafı vallahi de bilinçli bölgesinden habersiz işler çeviriyor. Bazen fena yakalanıyor yalnız! Yani bu ilk defa olan bir şey değil, daha öncede olmuştu.

Şimdi neden bahsettiğimi anlatayım müsadenizle. Hani her annenin çocuğunda kabul etmeye yanaşmadığı (yanaşmamaya çalıştığı demeli belki de) bir özellik var ya, bende kızımın mutlaka ve mutlaka düzenli, derli toplu bir insan olmasını istiyorum. Bu konuya da hep özen gösterdim (yakın zamana kadar). Çok yorgun olduğum zamanlarda bile hep düzenli olmaya gayret ettim. Yalnız hani oyuncakların oturma odasına getirilmesine bile izin vermeyen anneler var ya katiyen onlardan değilim, böyle bir şeyi doğal da bulmuyorum o ayrı. Ama onun oyuncaklarını da, odasını da hep düzenli tutmaya çalıştım. Ve hep o yanımdayken düzenledim odasını, hani sihirli bir değnek geliyor düzeltiyor gibi olmasın, yorulup çaba harcadığımı da görsün diye. Oyuncaklarını yerleştirirken de hep anlattım hayvancıklar buraya, bebekler ise şuraya vs. diye. Sonra biraz büyüyünce bazen çeşitli oyunlarla bazen de gönüllü olarak toplamama yardım etti. Ama katiyen bir düzen eğilimi göstermedi şimdiye kadar :( Örneğin biz böyle bir şey asla yaşamadık.

Neyse asıl sorun Paşa Oğlan doğduktan sonra başladı, benim açımdan sorun tabiki. Hem kronik uykusuzluk, hem kardeş kıskançlığının tetiklediği 2 yaş sendromu, hem y. lisansın getirdiği yük, hem de eskisinin 2,15 katı kadar büyük olan bir eve taşınmamız nedeniyle artık işlere yetişemez oldum. İtiraf ediyorum arada düzen müzen işlerini salar oldum. Ne kadar az yorgun olursam o derece güler yüzlü olabiliyorum diyerekten.

Ama önceki gün şöyle bir şey yaşadım. Merak eden bir arkadaşa Montessori'nin belirlediği duyarlılık dönemleri hakkında bir şeyler anlatırken önce telaşa kapıldığımı sonra rahatlama hissettiğimi fark ettim. Telaşımın sebebi: M. Montessorinin çocuklarda düzen dönemini 1-2 yaş olarak vermesiydi. Bilinç altım hemen "Eyvahhhhh, bizim kıza şimdiye kadar öğretemediysem sonra nasıl öğreteceğim ben düzenli olmayı" diye telaşlanırverdi. Ardından gelen rahatlama hissinin nedeni ise International Montessori Council'in ise düzen duyarlılık dönemini 2-4 yaş olarak belirlemiş olmasıydı. Bilinçaltım " Oh oh hala vakit varmış" diye rahatlayıverdi.

Tam da o anda gecikmeden devreye giren beynimin biliçli kısmı ise "Kes sesini manyak, her çocuk ve her anne farklı hep kitabi olacaksınız diye bir şey yok. Hem sen bunları strese girmek için okumuyorsun, sana ve çocuklarına yardımı olsun diye okuyorsun. Böyle yapacaksan okuma daha iyi." deyiverdi.

İşte böyle bazen girmek istemediğim yollara girip ilk çıkıştan geri çıkıyorum blog! Beni de böyle kabul et, ne yapayım :)

Öğrenme Azmime Wikileaks'den Destek!

2010-11-30T12:56:00.000+02:00

Bir süre önce aşağıdaki yazıyı yazmıştım, ama nedense yayınlamamıştım. Ama az önce taslaklarda görünce sanırım hayellerimin gerçek olmaya başladığını fark edip yayınlamaya karar verdim. Nasıl mı gerçekleşiyorlar? Wikileaks sağolsun! Hadi Wikileaks hadi gayret!

"Son günlerde hep aynı şeyi düşünüyorum. CHP de yaşananları izlerken de, Doğan’ın medyadan adım adım çekilmesine dair haberleri izlerken de, Atlas’ın eski sayılarına göz gezdirirken de. Düşündüğüm şu: sıradan insanlar olarak bazı şeylerin arka planında ne olup bitttiğini hiç öğrenemeyeceğiz. Oysa öğrenmek lazım.

Anlıyorum tamam sular durulmadan bazen kimse bir şey açıklayamıyor; o anlaşılabilir. Ama neden bizden kimse (hemen hemen kimse) anılarını yazmaz. Bakın sayfa sayfa tüm gazetelerde Bush’un kitabı konuşuluyor. Doğru, yalan bilinmez ama adam “şunu bu nedenle yaptım, bunu bu nedenle yaptım” diye yazmış bir güzel. Ne olurdu bizde öğrensek nedir A. Gül’e “Tarihi bir fırsat yakaladık” dedirten. Mesela zamanın CIA şefi Roosovelt nasıl güzel övüne yazmış kitabında İran’da şahı devirmek için şunları şunları yaptık diye. Bizde bir çok şey ilelebet devlet sırrı.

Örneğin siz biliyor muydunuz İstanbulun itilaf devletlerince işgal edildiği 5 yıllık sürede Fenerbahçe Futbol takımının işgal askerlerine karşı tam 41 zafer kazandığını. Esasında Tıbbiye Mektebi öğrencisi olan futbolcularımızın 47 gol yerken, 193 gol attığını. Ama asıl amaçlarınının Selimiye Kışlası’ndan tıbbiyeye gizlice getirilen silahları yine gizlice Fenerbahçe’nin Moda’daki binasından kayıklarla Anadolu’ya ulaştırmak olduğunu biliyor muydunuz? Eğer o Tıbbiyelilerden İsmet Uluğ ve anılarını bıraktığı kızı Zeynep Eraybar olmasaydı belki de hiç bilemeyecektik, unutulup gidecekti. Zaten o işgale dair hepimizin bildiği tek şey “Geldikleri gibi giderler” değil mi?

Kısacası anıların yazılmasını ve okunmasını çok önemsiyorum. Okumak isteyebileceğim o kadar çok insan var ki... Örneğin olsaydı bir Barış Manço’nun anılarını okumak istemez miydiniz? Sahiden siz kimin hayatını bilmek, hatıralarını okumak isterdiniz?

Not: Haklısın okuyucu ben blogları da bu nedenle seviyorum, nitekim onlarda eni sonu bir çeşit anı değil mi J "

Sabiha Paktuna Keskin Seven Var mı Aranızda.?

2010-11-26T22:41:00.000+02:00

Kitaplarını okumadım ama orada burada röportajlarını okumuşluğum, dinlemişliğim var. Son olarak da bebeğin anne ile odada yatması gerekliliği üzerine bir videosunu izledim. İlk 3 yıl anneyle bebeğin mutlaka aynı odada uyuması konusunda son derece ısrarlı görüşleri var. Kendisi de aynı şeyi uygulamış, bir anne olarak şöyle diyordu videoda: Bebekle annenin ayrı odada yatması çok yenilerde türeyen bir uygulama, eskiden anneler böyle bir şeyi asla aklına bile getirmezdi. Çocuk/bebek gece kalkar ve annem burada mı diye kontrol eder. Göremezse kendini güvende hissedemez". Mealen böyle bir şeylerdi. Ama üslub ve mimikler o derece baskıcıydı ki bendeki etkisi kelimelerinin ötesine geçti.

Sevmiyorum ben bu tarz tek bir doğru vardır yaklaşımını. Hele annelerin üzerindeki yüke bir de bu tarz psikolojik yük yükleyen fikirlerden mümkünse uzak kalmaya çalışıyorum. Yoksa kendimi kötü anne olarak nitelendirmem gerekecek. Çünkü ben bebeğimle ayrı odada uyumayı tercih ediyorum. Evet aynen geceleri uyanıp uyanıp kontrol ediyor orada mıyım diye ve sonrasında bazen 20 dk, bazen 1 saat uyanık kalıyor. Bazı geceler abartıp ben kendi yatağımda sağımdan soluma dönsem uyanıveriyor. Yok hayır ne yatak çok ses çıkarıyor ne de ben sessizliğe alıştırdım. Bu "alıştırdın sen" mafyasının en büyük düşmanı da benim, bu böyle biline dostlar! Biz eğer geceleri aynı odada yatarsak durum bu. Peki yine de böyle mi yapmamız gerekiyor, Sabiha Paktuna Keskin de 5 aylık bir bebeğin gecede ortalama 7-8 kere uyanmasını normal ve uygun mu görür acaba? Uykusuz annenin durumu düzeltmek için hiç bir şey yapmaması mıdır doğru olan ona göre?Dedim ya sevmiyorum ben herkes için doğru olan illaki de budur yaklaşımını.

Not: Ayrı odalarda uyursak geceleri ortalama 3-4 kez uyanıyor bizim paşa.

"Erkek Anaları" Koşun Koşun Hemen Sünnet Ettirin Veledleri!

2010-11-25T14:53:00.000+02:00

Kimileri sadece tıbbi nedenlerle sünnet yaptırır. Kimileri sadece inançları nedeniyle. Kimisi için ikisi bir aradadır. Ve bir diğer grup ise sünnet yaptırmamayı tercih eder. Oysa literatüre benim tarafımdan yeni bir kimileri kategorisi eklenmesi an meselesi. Şöyleki: Eğer bebiş oğlunuzun uyku problemi varsa soluğu çocuk cerrahisi uzmanında/ürologda/sünnetçide(?) alın derim ben. Benim geceleri en az 7-8 en çok da 20 kere uyanan oğluşum sünnet olduğundan beri gece 2 defa kalkıyor :)))))) Bebek mebek dememek lazım, bu erkek milletinin aklı hep aynı şeyde sevgili anneler!
Yalnız teorim şimdilik çürütülmeye çok müsait. Şu seçeneklerde gündemde:

* Bu sadece bir demo,geçecek annesi geçecek! 2 gece iyi uyudu diye devam edeceği anlamına gelmez.

* Sünnet bahane, zaten daha iyi uyumaya başlayacaktı, o da sünnete rast geldi.

* Baktı annesi sürekli Ferber uygulamış annelerin bloglarını geziyor, bu gidiş iyi değil dedi ve inadından döndü.

* Malum ev biraz soğuk gibi enzim vs hikayesinden dolayı insan soğukta yorganın altında çıkamaz ya bu yavru da ondan uyanamıyor.
Eyvah, ya sahiden böyleyse hasta olur bu yavrucak!!!! Dur ben hemen kombiyi....

Sevgili anneler eğer bu yazıyı yazdığım gün (10 gün önce) yayınlayabilseydim böyle bir yazı oluverecekti. Ama "Kombiyi açacam dedi gitti, bir daha dönmedi" hadisesi yaşadım. Çünkü oğlum ve kızım hasta oldu !!! Üst solunum yolu enfeksiyonu, üşümüş yavrular :((( Kızım antibiyotik kullanmak zorunda kaldı ama oğlum tedavisiz atlatıyor. Şom ağızlılık mı yaptım diye düşündüm bak şimdi de.

Sonuç olarak uyku hikayesinde durum ne diye merak ederseniz: Tabiki de demoymuş. Eski tas, eski hamam. Zavallı ben, her gece Ferber methodu uygulama kararı alıp her sabah vazgeçmeye devam ediyorum. İyi ki R. Ferber method için 6 aydan önce uygulanmaz demiş, karar vermek için daha 1 ayım var :)

Anne Sütündeki Oksitosin Neye Yarar?

2010-11-18T17:35:00.000+02:00

Bebeğini anne sütüyle besleyen anneler dönem dönem illa emzirme faaliyetlerinin doğru gidip gitmediğini merak eder, sorgular. O dönemlerde her yerde şöyle yazdığını görürüz: Emzirme seansları esnasında bebeğim uykulu bir hal alması emzirmenin iyi gittiğine işarettir. Olmazsa olmaz bir şart değildir bu, ama anne sütü bebeklerin uykusunu getirir, doğrudur.

Yalnız bizim oğlan hariç. Bizde emzirmek sadece ve sadece benim uykumu getiriyor. Nasıl tatlı tatlı uykum geliyor ama oğlanın gözleri bir türlü kapanmıyor. Uyusana oğlum, deli etme beni,uyuuuuuu!!! Uyu ki ben de uyuyabileyim, hadi oğlum, hadi paşam pondifim.

Bu Konuda Yazmayacaktım Ammaaa

2010-11-13T21:18:00.000+02:00

Efendim mevzumuz cinsiyet ayrımcılığı. İlk olarak Evren bu konuda yazdığında hatta benim kızımın bir yaz boyu hayranlıkla pencereden izlediği kepçelere laf attığında bile işkillenmemiştim :) Ertesi gün gidip oynasın diye kepçe bile almıştım kızıma. Sonra Evren bu konuda kendini açıklayabilmek için ikinci bir yazı bile yazmak zorunda kalmıştı. Ancak o zaman konunun boyutunu kavrayabilmiştim. Yinede Evren'in o yazının yorumlarının bir yerinde üstü kapalı "paşa oğlan" lafını ayrımcılığının en dik ala yansımalarından birini göstermiş olması bile beni yazmaya itememişti. Tabii bu anti-alıngan tutumumda Evren'e olan sempatimin rolü yadsınamaz :) Yav Evren bir taraftan Yavru Su bir taraftan o kadar eğlendirip bilgilendiriyorlar bir defa da laf atsalar çok mu be kardeşim olayları yani. Sonrasında biliyorsunuz defalarca farklı kişiler yazdı bu konuda.

Neyse oğluş uyanmadan yazmak bitirmek lazım. Şimdi yazmaya karar verdim çünkü kızım bugün bana bu konuda söyleyeceklerim olduğunu fark ettirdi. Üstüne bir de Özgürün yazısını okuyunca üşenmeden yazayım istedim.

Öncelikle ben çocuğun kendi karakter özelliklerinin alınan oyuncaklar ve giydirilen elbise renkleriyle öyle ciddi bir biçimde değiştirilemeyeceğine inanıyorum. İsterseniz sadece bebek alın, pembe giydirin kızlarınıza. İstemiyorsa, fıtratına aykırıysa bir yerden sonra kabul etmeyecektir. Önemli olan anne baba aile içindeki rollerini nasıl yaşıyorlar sorusunun cevabıdır bence. Örneğin bugün benim kızım ne dedi biliyor musunuz? Ütüsüyle oynuyordu. "Kızım gömleğini mi ütülüyorsun?" dedim. "Evet, babam gibi ütü yapıyorum" dedi :) Annem gibi demedi. Olay budur işte. Önemli olan neyle oynadığı değil, oynarken ne düşündüğü. Şimdi kim diyebilir ki bu kız ilerde ezik, sırf kadın olduğu için kendine onun bunun tarafından biçilen rolleri kebullenen biri olacak diye. Önemli olan bizim nasıl yaşadığımız, suni olarak ona sunduklarımız değil.

Çevrenin etkisi ise önemsizdir demek istemiyorum ama ben ayrımcılığın daniskasının yapıldığı bir aileye gelin kategorisinden dahil olduğum için değiştiremeceğim şeyleri kabullenmeyi öğrendim. Manyak bir erkek/kız modellemeleri var. Çok sıkıcı, çok yorucu. Her şeyi sadece ayıp kavramıyla açıklamak çocuk için ne derece nahoş bir şey örneğin. Ama önceki nesillerin kendi doğruları var, başka türlüsünü bilmiyorlar, değişemiyorlar, değişmek istemiyorlar. Örneğin kızlar öyle güler miymiş diyorlar. İnsaf sadece 2 yaşında bu çocuk, hem şimdi de büyüyünce de güler ne zaman canı isterse diyemiyorum, uğraşamıyorum, hoş olmuyor. Ne yapıyorum, kızımın attığı o kahkahanın daha büyüğünü hemen o anda orada atıveriyorum. Kızım mesajımı alıyor, cesaretle devam ediyor yaptığına. Yaptığım doğru mu bilmiyorum ama şimdilik işe yarıyor gibi.

Ayrıca bu konuda daha çok erkek çocuk anneleri zan altında kalıyorlar. Ama bunun bence tek bir sebebi var. O da itham eden anneler ya tek bir kız çocuk ya da çok sayıda kız çocuk annesi. Yani erkek çocuğu bilmiyorlar. Oğlum daha 5 aylık ama inanın bariz bir farkı var kızımdan. Eğer erkek çocukların nasıl olacağı/olması gerektiği gibisinden şablonlar olmasaydı bile kafamda bu bebeğimin kızımdan ayrı bir tür olduğunu düşünebilirdim. Kısacası boşuna kimseler "erkek anaları"nı boşuna zan altında bırakmasın, seviyorlar işte tekerlekli olan her şeyi :)

Son olarak Paşa Oğlan sıfatını da anlatıvereyim olsun bitsin. Annem "paşa oğlum" diye seviyordu bir aralar, şimdi "vali oğlum" oldu o ayrı. Dalga geçiyordum ben de annemle, "Bu dönemde paşalığında fiyakası kalmadı, bak hapiste orada burada sürünüyorlar." diye. Lakin kızım da olanca tatlılığıyla kardeşine paşa oğlum demeye başlayınca oğlum blogda paşa oğlan oluverdi. Ama dillendirip de oğluma kendim hiç paşa falan demişliğim yok. O benim "PONDİF"im hanımlar.

Not:Bu fikirlerim 2 küsur yıllık annelik deneyimimden öğrendiklerime dayanıyor. 5 yıl sonra ya da 10 yıl sonra ya da 15 yıl sonra yanlış düşünmüşüm; hatta amma da saçmalamışım deme ihtimalim var mı? Var :)

Gariplerin Kitabı

2010-11-10T11:02:00.001+02:00

“Kitapları kullanıyorsun ama bilgi sahibi değilsin.

Şimdi bilgiyi bulacaksın.

Seni onun yakınına kadar götüreceğim

Senin aradıklarını içeren bir kitap var.

Adı Gariplerin Kitabı.

İçinde bu dünyada ve sonrasında bilmek istediğin her şey var.

“Gariplerin Kitabı mı?”

Hemencecik birçok soruya hazırlandığımı anlayıp elini dudaklarınıa götürdü.

Şişşşşş

“Bulmak ister misin onu?” ”

Okuduğum birçok kitaptan etkilenmişimdir ama insanoğlunun yazdıkları içinde birinci sırada işte bu kitap var: Gariplerin Kitabı.

Çok çok çok farklı. Lakin zor bir kitaptır, herkes nasibi kadarını alabilir onu da eklemem lazım (Aynen Su Üstüne Yazı Yazmak'ta olduğu gibi).

Sizin var mı böyle bir çırpıda benim için birinci sıradaki kitap işte budur diyebileceğiniz bir kitap? Sahiden, varsa eğer lütfen yazın okumak isterim :)

Su üstüne Yazı Yazmak'ı bana tekrardan hatırlatan Hilal'e de buradan selamlar.

Vicdansızlık Değil de Ne Bu?

2010-11-09T15:17:00.000+02:00

Sabah kahvaltı hazırlarken haberlerde öyle bir haber duydum ki, dondum kaldım. Ok Meydanı Hastanesinde kemoterapi uygulanan hastaların tedavisi eğer öğlen yemeği saatlerine denk gelirse tedavi yarıda bırakılıp hastalar dışarı çıkarılıp bekletiliyorlarmış!!! Bu kadar vicdansızlık olabilir mi? İsyan ediyorum valla!!! Nasıl bir zamanda, nasıl bir toplumda yaşıyoruz böyle?

Belli o kadar çok hasta, o kadar çok ölüm görmüşler ki artık şefkat duygularını kaybetmişler, kanıksamışlar acı çekenleri. Sağlık endüstrisinde çalışanların genel durumu böyle, bunu kendileri de az çok kabul ediyorlar zaten. Ama yok mu bunun çaresi diye düşünürken aklıma eskilerin uygulamaları geldi. Eskiler bunun önüne geçmek ne yaparmış biliyor musunuz? Eskiler dediğim ise Osmanlılar. İnsani duyguları, vicdanları katılaşmasın diye bu tip ruh sağlığını etkileyen işlerde çalışanları örneğin kasapları 3 ay da bir dinlenmeye çekerlermiş. Hep hayvan kese kese artık öldürme işini kanıksayıp, normalleştirmesin nefisleri diye. Nasıl insan odaklı bir uygulama ama değil mi? Harika bence.

Günümüzde ise belki sağlık çalışanları için rotasyonlar, daha az çalışma saatleri vs gibi uygulamalar bir nebze olsa da faydalı olabilir diyeceğim ama ah şu ekonomik dengeler kelebek kanadı çırpsa bozuluveriyor :)

Tırnak Kesme Sorunsalı (Tek Çocuklu Anne ve İki Çocuklu Anne Arasındaki Farklar-4)

2010-11-05T14:35:00.002+02:00

Tek birtanecik çocuğunuz varsa (Allah nazarlardan korusun) işlerinizi bitirecek hatta kendinize ayıracak bir sürü bir sürü zamanınız var demektir. Oturup aktivite düşünmek, hazırlamak için bile bol bol vakit vardır. Amma bu dediğimi tek çocukluyken idrak edemez yine de sızlanır anne milleti (ben dahil).

İki çocuğunuz varsa (daha çoğunu hafsalam almıyor) bazen saçınızı taramaya vakit kalmıyor. Her iş haddiyle katlanıyor, uzuyor, tekrar sıklığı artıyor. Örneğin evde tek çocuk varken hele de daha sadece süt çocuğuysa bazı günler yemek yapmasamda olur diyebilir insan. Ama iki çocuk varsa her gün 3 öğün sofra kurulur. Bitmedi; büyük ister kurabiye, börek, çörek, kek. Yaparsın elbet. Her gün çamaşır yıkanır ama bir bakarsın koca kişisinin temiz gömleği kalmamış! Sıra bir türlü o zavallıya gelmez, özellikle de böyle yıkadığının öyle hemen kurumadığı mevsimlerde.

İşler say say bitmez ama bir tanesi bugün beni koparttı hanımlar:) Bir oturuşta 60 tane tırnak kesmek!!!!! 20 benim, 20 Balsultan'ın, 20 de Paşa Oğlan'ın. Yok imkan yok, bir daha onların ikisi de uyumadan tırnak kesmeye kalkarsam namerdim!!! Bazıları için abartıyorum gibi gelebilir ama tırnak kesmek oldum olası nefret ettiğim bir iş ne yapayım.

Unutmadan bir de şöyle bir şey var: Geçen hafta tam 6 gün evden çıkmamışım, vallahi de fark etmedim. Öyle bir tempo yani. Önceden söyleseler inanır mıydım hiç.

Bu Kaynanaları Ne Yapmalı? Kazana mı Atmalı? Baş Tacı mı Yapmalı?

2010-11-03T22:13:00.001+02:00

Kaç gündür hiçbir şey yazamıyorum.

Bizim çılgın bebek halen geceleri en az 7 defa kalkıyor. Daha kötü olduğu gecelerde var. Hep uykusuzum hep.

Y. Lisans işi epey zorluyor beni. Yok istenen ödevler, sunumlar atla deve değil. Ama çok zaman istiyor. Bir de mühendis kökenli biri olarak iktisat masterı yapmak daha da çok zaman istiyor. Tek avantajlı olduğum yön iktisatçıların ilk etapta bön bön baktığı grafikleri, istatistiki süreçleri hemen kavrayabilmek. Maharet ben de değil anacım daha bir üçgenin hipotenüsünün neresi olduğunu bilmeyen bazı iktisatçılarda!

Benim kronik uykusuzluktan gelen neşesizliğim, kardeşinin dozu artan ağlamaları, yine kardeşinin uyku sorunları nedeniyle ev halkının gerilmesi vs. gibi nedenlerden ya da sadece gelişimi gereği hırçınlaşan kızım da kalan tüm enerjimi silip süpürüyor.

Dahası hatta daha fenası doğalgazımız bir türlü bağlanamadı. Ev soğuk, ev büyük, ısıtıcıyla ısıtmak mümkün değil. Çocuk odalarından birini ve yatak odasını ısıtıyoruz. Çocuklar uyanıkken mutfağa giremiyorum bile. Çocuk odası 21 derece iken mutfak 18 derece oluyor malesef. Onlardan biri de hep ama hep uyanık olduğu için işler çok kısıtlı bir zamana kalıyor.

Velhasıl kelam yazamıyorum işte.

Ama az önce Blogcu Anneye uğrayınca içimden yazma istediği geldi, şışşşşş aman uyanmasın yavrular :)

Elif bahsetmiş Kaynanazededen. Blogcuanne'nin yazısının devamını sonra okumak üzere hemen linke tıkladım. Sadece karşıma çıkan ilk sayfayı okudum. İçim bir hoş oldu. Sevmedim yazılanları, hoş gelmedi, etik gelmedi. Yorum yapmaya niyetlendim ama yapmadım, herkesin doğrusu kendine diyerekten. Bu seferde dönüp Elif'e yorum bırakmaya niyetlendim. Ama dönüp bakınca ondan da vazgeçtim. Zaten fazla bir şeyde dememiş Elif, böyle bir blog var demiş sadece.

Peşinen söyleyeyim aşağıda yazacaklarım Kaynanazedeyi bağlamaz çünkü onun sadece 7 postunu okudum. O kişiyi ne tanıyorum, ne yaşantısını biliyorum, ne de blogunu takip ediyorum. Ben sadece kendimden ve kendi gözlemlerimden bahsedeceğim. Ayrıca bu konu benimde gündemimde o nedenle de bir şeyler söylemek istedim.

Biraz eleştiri, biraz özeleştiri olacak ama varsın olsun! Madem konu muhabbetin dibine vurdu, hadi eksik kalmayalım!

Düşündüm nedir bir anneyi bir başka anneye karşı bu kadar düşman eden? Hem de bu kişi insanın sevgilisinin, eşinin annesi iken. Nedir o anne üzerinde bu kadar tasarruf hakkı olduğunu sanma hissi veren? Nedir bazende ona uymak yerine tamamıyla ondan uyum bekleme durumu? Nedir bu eşinin kafasını şikayetle hem de kendisini canından çok seven annesi hakkında şikayetlerle şişirme mantıksızlığı? Nedir kocasını bile bile üzme sevdası? Nedir bir anneyi tüm bunlara iten?

Aslında bu soruların bence çok çok basit bir cevabı var. Cevap çünkü ANNEYİZ biz. İşin hem iyi hem kötü yanı kayınvalide dediğimiz kişi de bir ANNE.

Gelelim bu anneler ne isterde neden anlaşamazlar konusuna... Kim daha haklı acaba?

Biz anneyiz, çocuğumuz için genelde en doğrusunu biliriz. İç güdüsel bu. Ama bu tartışmasız bilgi üstünlüğümüz bilinsin, kabul görsün de isteriz. Ben bilmem kaç çocuk büyüttüm daha mı iyi bileceksin imaları gelmesin isteriz. Kitapla çocuk yetiştirilmez denilmesin isteriz. Dahası sakın şöyle yapma böyle yapma deyipte sonra kendilerinin aynı şeyi sanki ilk icat eden oymuşcasına yapmasını görmek istemeyiz. En en fenası ise koca kişisinin annesinden çok, çocuklarının annesinin bilgisine saygı göstermesini bekleriz.

Haaa bir de kendileri 20 yaşına gelmiş çocuklarının bebekliğinden halen şikayet ederken senin bebeğinden en ufak bir şikayetini çocukca görüp hafifinden bir azarla karşılamasın isteriz. (Ya evet var bu durum bizde)

Kayınvalide tarafı ise o da bir annedir. Anne olması iyidir; çünkü gelinin olur olmaz şımarıklıklarını anne şefkatiyle sineye çeker. Anne olması aynı zamanda kötüdür; çünkü anne duygusallığıyla arıza çıkarır. Kayınvalide kendi çocuklarından edindiği tecrübenin değerlendirilmesini, kabul görmesini ister. Bebeği gördüğü kısıtlı süreler içinde bebeği bildiği gibi sevsin, bildiği gibi baksın ister. Her lafı “ama pedagoglar öyle demiyor, doktorlar öyle demiyor” diye kesilmesin ister. Hele ilk ve tek torunsa hep ama hep yanında yöresinde olsun ister. Bunlardan birini eksik ederse gelin kişisi, kayınvalide rekabete davet edilmiş farzeder kendisini. İşte en çok da o zaman başlar zaten eş/oğul kişisinin sıkıntısı.

Yani daha haklı diye bir şey yok, ikisi de haklı bunların.

Kaynanazede’de etik bulmadığım ne peki? O da zaten sanırım az çok bunlardan şikayetçi. Dahası benim çocuklarıma da kayınvalidem baksa eminim ki benzer diyaloglar yaşanır, aynı şekilde buhranlar geçiririm. Hatta kendi evinde baktığı için herşey daha bile kötü olabilir. Çünkü ben çocuklarımı 2-3 saatliğine derse gitmek için bıraktığım zaman bile geri dönüşümün 6-7. dakikasında “Kalk Buse bir börek diz” diyen bir kayınvalideye sahibim. Hemde evde henüz yufka ve maydanoz bile yokken. Ben senin çocuklarına baktım sen de benim işimi yapmalısın o zaman durumu yani.

Yani bunlar zamane gelin ve kayınvalideleri arasında yaşanagelen şeyler. Biraz da şükretmek lazım. Bakmak zorunda değiller çocuklarımıza. Baktıkları zaman bakıcı kadın muamelesini çekmek zorunda da değiller. Aman annesi gelecek de süt verecek diye aç bir bebeğin huysuzluklarını çekmek zorunda değiller, açken çok zordur bebekler işte bilirsiniz. Evin eksiklerini takip etmek zorunda hiç değil, gelip bir zahmet kendimiz baksak eksik var mı diye ne olur sanki? Bunların hepsi olur,geçer gider. Sinirleniriz, üzülürüz, sinirlendiririz, üzeriz ama geçer gider. Yazmak, ifşa etmek, kalıcı hale getirmek bence asıl etik olmayan. En azından emeklerine saygı göstermek lazım.

Bence böyleyken böyle L Sizce?

Hayat Beni Neden Üzüyorsun?

2010-10-26T23:21:00.000+03:00

Şu an yazabilirim. Ya da uyuyabilirim (Allah bilir kaç dk yarım saat? 40 dk?) En azından pijamalarımı giyebilirim. Veya niyetlenip niyetlenip içemediğim o bir bardak suyu içebilirim. Yok, hiç bir şey yapasım yok. Hem de hiçbir şey. Bunaldım, tükendim, yaşlandım bugün. İşte bugün de böyle bir gün.

Not: Hayatta isteyerek, kendiliğimden Serdar Ortaç dinlemişliğim yoktur belirtmek isterim :)

Yazmalı Ama Hani Vakit?

2010-10-22T12:37:00.000+03:00

Benim uygulama şeklime göre 2. aşamasına geçmeden aslında yazmam lazım: E.A.S.Y de neredeyiz? Tracy Hogg'un kemiklerini mi sızlatıyorum ya da başardık mı? Yazmalıyım çünkü doğru uygulamalarım var, fazlasıyla da yanlışlarım var, anlatmak isterim. Yazmalıyım çünkü ben başkalarının tecrübelerinden çok faydalandım, borcumu ödemek isterim. Ama bugün değil. Hazırlanacak 2 tane sunumum var, süre ilki için 4 gün, ikincisi için 1 hafta. O nedenle biraz kafam dağınık.

Yarın yatır/kaldıra başlıyorum. Gazam mübarek olsun.

Allah Allah Allah Allah.....

Ah Şu Ninni Sıkıntısı/Tek Çocuklu Anne ve İki Çocuklu Anne Arasındaki Farklar-3

2010-10-18T23:47:00.003+03:00

Bildiğim tüm güzel,şeker, havalı kelimeleri Balsultan'a adamıştım zamanında. Şimdi bu kelimeleri Paşa Oğlan'a kullanmam bir nevi yasak hüviyetinde. Yiğidim, aslanım, kaplanım, su aygırımla! falan idare ediyoruz ama şu ninni sıkıntısı bitirdi beni. Ne zaman kızıma söyldeğim ninnilerden biri dilime dolansa "Anne söyleme, ona söylemeee" nidalarıyla nutkum tutuluyor. Malum repertuar sınırlı. Oğlanın sadece 15- 20 dklık uykuları yüzünden üretkenlik de taban yapmış. O anda Evren yetişir yardımıma. Ninni hemen bizim oğluşa uyarlanıverir:

Yavrusu, kuzusu gelmiş çok çok uykusu

Yumulmuş gözleri ama istemez uyku

Olur bebeğim olur sen bugün hiç uyuma

Uyursan yazık olur ayıp olur inan bana!!!!

Ya da bizim hacıyatmaz oğlana bakıp bakıp:

Hacıyatmaz mı oldun oğlum sen

Hacılara ne zaman gittin oğlum sen

Hiç korkma sonrada gidersin oğlum sen

Şimdi hadi uyu hacım sennnnn!

diye mırıldaveririm.

Evet farkındayım tırlatıyorum, az kaldı. Ah Paşa alacağın olsun...

Tek Çocuklu Anne Ve İki Çocuklu Anne arasındaki Farklar-2

2010-10-17T22:51:00.000+03:00

İlk bebişiniz olduğunda üzerinizde herşeye rağmen bir cahil cesareti olur. 1000 küsür km lik yolculuğa çıkmayı tereddütsüz kabul edersiniz. El kadar bebek (2,5 aylık) dersiniz ne olacak ki dersiniz. Hem ağlasa ne kadar sesi çıkacak ki diye düşünürsünüz. Bir de herkesin çocuğu arabada uyuyormuş benimki de uyur diye umut edersiniz. Dersinizi fena alırsınız sonra. Bebeğiniz evdekinin 5 te 1 i kadar bile uyumaz. Bağırır mı bağırır. Hem anneye ham babaya fenalık geçirtir. İnsan bir daha yolculuğa çıkmaktan korkar hale gelir.

Sonra gel zaman git zaman bebeğiniz büyür. Abla olur. Hayat artık onunla o kadar da zor değildir. Ama şu süpriz bebek oğlan var ya sanki ablasını mumla aratacak gibidir. Abla 26 aylık, bebek 3,5 aylıktır. Neyse yine tatil zamanı gelir. Annenin yüreğini korku sarar ama baba vazgeçmez "Gidelim" der. "Gece yolculuğu yaparsak uyurlar. Ben de yorulursam çeker bir kenara dinlerim" der. Küçüğün uyku saatini göre hareket edilir. İlk anda her şey güzeldir. Güzel bir müzik açılır,insan kendini Amerikan filmlerinde zanneder. Ama az sonra annenin hem sağ hem sol tarafından bestesi, güftesi son derece özgün ezgiler yükselir. Bir araba koltuğu ve bir puset arasına sığmaya çalışan anne için en zor şeylerden biri de eşi arkayı göremediği için kaykılarak oturmak zorunda kalması olur. Yolculuğun ilk 4 saatinde ne Balsultan uyur ne Paşa Oğlan. Kontrol için durduran polisler bile onların sesi yüzünden yol verip gönderirler bizi. 4 saatten sonra bile yarım saat - 40 dk da ciyaklayarak ve zavallı baba dinlenmek için her durduğunda ikisi birden uyanarak atalarına rahmet okuturlar.

İki çocuklu anne işte bu amansız yolculuklar sonrasında seneye hatta öbür seneye kadar bir daha araba yolculuğuna çıkmama kararı alır. Cesareti ve azmi çok fena kırılmıştır, yerle bir edilmiştir.

Bu yazı aynı zamanda alternatif bir tatil yazısıdır. Öpüldünüz :)

Öğrenci Anne Tatile Gidiyor Bye :)

2010-09-29T22:49:00.000+03:00

Yazacak çok konu var ama vakit yok. Okul başladı, şimdiden deli sunumlar, projeler istendi. Onları geçtim de bu iki çocuğu babanneye bırak, dersten çık onları al acayip yorucu. Zaten 2 çocuğu hazırlayıp evden vaktiyle çıkmak bile ölüm. Düşünüyorum da bir de babannemiz olmasaydı sanırım daha zor olurdu. Bilmem belki de eve bakıcı geleceği için daha kolay olurdu ama böylesi çok daha güzel. Ne diyecektim asıl 2 hafta kadar yokum. Gecikmiş bir tatile gidiyoruz. Müsadenizle :)

Çocuklar Arasında Karşılaştırma Yapma Üzerine

2010-09-25T16:00:00.000+03:00

Genellikle eşimle çocuk yetiştirme, büyütme stratejilerimiz uymaz. Eşim biraz daha doğal seleksiyondan yana J Dünyanın doğal savaş ortamında çocuğu kendi başına bırakırsak çocuğun DNA larının izin verdiği maksimum kapasiteye ulaşabileceğini iddia eder. Yok yok Darwinci falan değil J Ben ise bu yöntemin her zaman en iyi sonucu garanti edemeyeceğini, ayrıca her şeyi zor yoldan öğrenmek zorunda olmadığını iddia ederim. Böyle sürer gider bizim tartışmalar. Kendisi bir akademisyen olan eşimle tartışıpta kazanmak mümkün mü? En azından benim için zorrrrrr L Çok merak ediyorum çocuklarımız en çok kimden etkilecek ve yetişkin olduğunda hangimize hak verecek. Başka bir merek ettiğim ise bir biz mi böyleyiz, tüm anne babalar mı?

En iyisi bir örnek vereyim: Mesela ben yeni bir ortama girdiğimizde çocuğunu diğer çocukların olduğu odaya daha 3. dk da gönderebilen annelerden değilim. Hele de çocukları hiç tanımıyorsam ya da yaşları büyükse vs vs. İlk kendim giderim tanıştırırım, bir kanıya varana kadar da izlerim onları. Kızım ne ezsin ne de ezilsin isterim. Eşim ise rahattır, bekle der, anlaşamazlarsa gelir buraya, alışsın der. Kızı da her zaman için eli sopalı olan taraf olduğu için içtn içten gururlanır bile bazen. Söylemez ama bilirim L Dediği gibi de olur, anlaşamazlarsa hemen yanımıza gelir, uğraşacak başka bir şeyler bulur. Ama o akşam bir daha çocukların birbirine ısınması çok çok zorlaşır. Kızım için nahoş bir akşama döner. Bense baştan işi şansa bırakmadan yapılabilecekleri yapıp güzel bir akşamı garantilemeye çalışırım. Olur ya da olmaz ama denerim.

Peki bunun çocuklar arası karşılaştırma yapmakla ne ilgisi var? Niye anlattım bütün bunları? Bu konuda bizim zaman zaman konuşup anlaşamadığımız bir konudur da o yüzden. O der ki “Biz yapmasak bile başkaları yapacak, eninde sonunda öğrenecek bunu, en masum haliyle bizden öğrensin daha iyi”. Benimse en nefret ettiğim şeylerdendir karşılaştırma. Hatta hala nefretle hatırladığım bir anı bile var. Balsultan 14 aylık falandı. Tv de o yaşlarda bir kız çocuğu çıkmıştı, bilmem kaç tane sureyi ezbere biliyormuş. Babannesi dönüp bizim kızı iyi bir paylamıştı. Sen niye bilmiyorsun, ne farkın var diye. Balsultan söylenenleri anlamamıştı ama çok mahzun bakmıştı, garibim. Kızmıştım çok.

Dün Harvey Amca’da bu konuyla ilgili aşağıdakileri okudum. Eşime de okuttum, güldü geçti. Şöyle buyurmuş Karp:

“Kardeşin yapıyor, sen neden yapmıyorsun?” gibi cümleler kurmayın. Karşılaştırma yapmak çocuğunuzun içerlemesine neden olur, yanlış bir ders vermiş olursunuz. Kurallara doğru şeyler olduğu için uymasını istiyorsunuz, başkaları öyle yaptığı için değil. Aslında bir kaç yıl içinde çocuğunuza sürekli başka çocukların yaptıklarını yapmamasını öğütlemeye başlayacaksınız! Üstelik o sizi diğer anne babalarla karşılartımaya başladığında ise bundan tam anlamıyla nefret edeceksiniz.”

Var mı dahası??????

Siz ne dersiniz?

Yağmur

2010-09-25T12:02:00.001+03:00

Aylar sonra. Çok şükür.

Bu Adamda Sayısal Zeka Var Belli.

2010-09-24T15:21:00.000+03:00

Kimden mi bahsediyorum? Harvey Karp'den. Kitabını her ne kadar esprili bir dille yazmış olsa da hikaye kısmı yok gibi bir şey. İlk bölümü hikayeden saymıyorum literatür taraması o. O ilk bölüm hariç her satır if-then döngüsü gibi mübarek. Minik mağara adamınız şu yaştaysa ya da şöyle yaparsa siz de ya şöyle ya şöyle ya da şöyle yapın diye yazmışta yazmış. Öyle okuyayım, bitsin de bir kenara koyayımlık bir kitap değil. Ki daha önce bir çırpıda okudum diyenler duymuştum. Ben okuyorum, okuduğumu hazmetmem zaman alıyor çünkü Balsultan'a nasıl adapte etmeli diye kafa yoruyorum, hatta gülmeden gırrrr sesi çıkarmaya bile çalışıyorum. Bir nevi ders kitabı benim için. Şunu da eklemem lazım benim kızım asla zor bir çocuk değil, benim derdim kendi annelik hatalarımla. Güzel huylu bir çocuğu canavara dönüştürmem bazen an meselesi olabiliyor. Sonra bunun için onu üzdüğüme değdi mi diye üzülüyorum. Bu kitaptan kendimize adapte ettiğim şeyler oluyor. Mesela:

Rutin konusunu okuduktan sonra Balsultan'ın rutinini yeniden şekillendirdim. Kızımın yapmayı sevmediği (örneğin oyuncaklarını toplamak) ya da artık bıktığı şeyleri ( örneğin diş fırçalamak) Karp'in tavsiye ettiği gibi ya oyunla destekledim ya da sandviçledim. 3 gündür işe yarıyor. Sandviçlemekten kasıt sevmedi işi, sevdiği iki işin arasına şıkıştırmak. Sandviçteki "iş"leri yapmadan önce yumurcağımıza duyuruyoruz. Mesala ben bugün uykudan terli kalkan kızıma " Şimdi fış fış kayıkçı oynayacağız, sonra üstümüzü değiştirip balkon yıkamaya gideceğiz" dedim, ve üstünü değiştirmeme izin verdi. Ayrıca her uyku öncesi tüm odaları dolaşıp oyuncaklarını topluyoruz. Komik oluyor, bağıra çağıra "önce ben, sıra bende, basket, bravo..." nidaları eşliğinde bir elimde Paşa Oğlan'ın puseti diğer elimde oyuncak sepeti önde de Balsultan oyuncak avına çıkıyoruz.

Diş fırçaladıktan sonra yaba daba duuuuu diye tepinip (dans dans tepinmek kaba oldu:)) bağırıyoruz. İnanmazsınız bu kadarcık bir şeyin bile işe yarayacağına. Bu küçük oyunu sadece o zaman (diş fırçalama seansı sonunda) yapacağımı bilmek onu motive ediyor. Ah çocuk olmak var ya muhteşem bir şey.

Aslında Harvey Amca kısaca evi hareketlendirin, utanmayın biraz gürültücü olun, neşeli takılın yumurcağınız işte o zaman mahallenin en mutlusu olacak diyor benim anlayışıma göre. Tahmin edeceğiniz üzere ben ve evim eskisi kadar sakin değil :) Allah bilir Paşa Oğlan da dillenip ayaklandığında ne oluruz!!!!

2010-09-20T16:40:00.002+03:00

Çok çok fena bunaldım. Hem de çok fena.

Annelik Bir Sanatsa Eğer Kitabında Kim Bilir Neler Yazar?

2010-09-17T21:26:00.000+03:00

Radyo programı varmış, bilmem, hiç dinlemedim. Bir dergide yazıyormuş, bilmem, hiç okumadım. Seminerleri varmış, bilmem, bu şehire geldi mi sanki hiç.

Kitap Yurdunda M.Montessori’nin Annelik Sanatı kitabını ararken buldum. Adem Güneş.. Onunda aynı isimde bir kitabı varmış. Tesadüf o günün akşamı bir arkadaş bahsetti. “Dinle” dedi “ Mutlaka dinle”. Arkadaşımın bahsettiklerinden “Anneler şefkat kahramanıdır, anneler fedakardır, vs” gibi güzellemeler yapan ve bazen annelere psikolojik baskı uyguluyormuş hissi veren tiplerdenmiş geldi. Yine de bu aralar biraz gaza! ihtiyacım olduğu için aldım kitabını. Tanışmış oldum Adem Güneş’le.

Yalnız kitap hiç tahmin ettiğim gibi çıkmadı. Annelere psikolojik baskı uygulamak yerine pozitif ayrımcılık sergileyen bir bakış açısıyla yazmış. Anneyi el üstünde tutun, mutlu edin ki o da çocuklarınıza iyi bir terbiye verebilsin diyor özünde. Körü körüne anneyi şımartma anlamında dememiş tabi.

Anne kendisini tanısın, sırtında yük var mı baksın, hatta puan versin kendine demiş en önce. Annenin geçmişine bakmış, ona tadıyla annelik yapmasına engel olacak bir şeyler var mı diye. Annenin bugününe bakmış, eş-kayınvalide- kariyer- aşırı monotonluk vs var mı tadıyla annelik yapmasını engelleyecek. Çok sevdim bu tadıyla annelik yapma kavramını, malum öyle bir geçer zaman ki dönüp gelemezsin bu ana. Her anın kıymetini bilip, hakkıyla tadınca yaşamak, yaşatmak lazım. Sonra bir şey sormuş ters köşe oldum. Anne çoçuğunu benimsemiş mi? Nasıl yani? Her anne çocuğunu sevmez mi? “Sever” demiş. “Her anne sever ama benimsemek ayrı”. “Keşke...., diyorsanız benimsememişsinizdir işte” demiş. Doğduktan sonra değilse de hamileyken Paşa Oğlan için çokça keşke demişliğim var, yarama dokundu. Atmak lazımmış yükleri uygun yolla, yetiyorsa eş yardımıyla, yetiyorsa arkadaş terapisiyle, yetmiyorsa bunlar uzman yardımıyla.

Çocuğunu tanı demiş, ona saygı duy, önünü aç, güvenliğini sağla yeter. Çocuğumu terbiye edeceğim diye uğraşma bırak o seni terbiye eder demiş, fazlalıklarını öyle bir törpüler ki şaşırırsın demiş. O evin en aziz misafiri, öyle görmeli imiş . Hele ki 0-4 yaş arasında yapman gereken tek şey: hiç bir şey yapmamak demiş. Bırak keşfetsin özgürce, korkma kuralları da öğrenir, zerafetide demiş. Yaşaaaa! (Biliyorum ilk söyleyen o değilJ)

Ayrıca şu aralar tavan yapan baba kıskançlığıma da su serpmiş. Balsultan bazen “Sen değil babam gelsin” diye krize giriyor, poposunu yıkamaya bile beni layık görmüyor! Deli oluyorum o zaman, doğruya doğru. 2 yaşa kadar yoktu böyle dertlerim, zaten 2 yaşta belirginleşirmiş J Çocuklar babalarının yanında huzur bulurlarmış meğer, sığınma ihtiyaçları karşılanırmış. Düşününce hatırladım. Paşa’dan önce evde Sultan’la yalnız olduğumuzda asla yanımdan ayrılmazdı. Ama akşam olupta babası eve geldiğinde bir sukunet havası çökerdi üzerine, biz sohbet ederken gider kendi başına oyun oynardı. Belki de huzur bulmak bu demek.

Kitabı amacınız çocuğu eğitmek değil terbiye olsun diyerek bitiriyor. Eğitimden maksat sonuçken, terbiyeden maksat çıkış noktasıymış. Şöyleki çıkış noktan ahlaki değerler olsunmuş, gayrısı teferruattan ibaretmiş. Armutlar dibinden pek de uzağa düşmezmiş ne de olsa.

Artık duyarsam seminerine de giderim, denk gelirse programını da dinlerim. Kalp kazanmak budur.

Bulaşık Makinesine Tencere Tava da mı Koyamayacağıız!!!!

2010-09-15T11:47:00.000+03:00

Malumunuz tüm blog dünyası plastiğe savaş açmış durumda. Ben de blogosferde bulunmayan dostlarımı da bu savaşın saflarına katmaya çalışırken bir dost " Artık plastik tabak ve bardaklarımı bulaşık makinesine koymayayım bari. Ilık suyla elde yıkayayımda BPA çıkmasın" demişti. O an aklıma hiç ama hiç gelmedi ama tencerenin, tavanın, çaydanlığın onun bunun sapları hep plastik. Bir de Evren'e "Mutfaktan plastiği çıkardık biz" yazmıştım he he çıkar bakim sapları mutfaktan göreyim seni!!! Hadi su+deterjan ikilisi BPA ların hakkından geliyor diyelim, gerçi o zaman da sularımıza karışıyor BPAlar. Ama asıl kötü olan en son makineler kurutma yaparken yine ısı uyguluyor. Merak etiğim bu esnada da BPA çıkıyor mu açığa? BPA kaç derece sıcaklıkta ortaya çıkıyor, makineler kaç derecelik ısı uyguluyor, BPA nın açığa çıktığı sıcaklık kullandığımız ürünlerde farklılık gösteriyor mu... gibisinden bin tane soru daha sorulabilir. Bilgisi olan var mı?

Bikarar Kalbim.

2010-09-14T12:06:00.000+03:00

İnsan kalbi birkararmış bilirim. O yüzden demez miyiz ki Sebbit Kalbi Ala Dinike Ya Rabb. Ama bu kadarı da mı olurmuş? Bu derece karasız olunabilir miymiş? Yoksa O’ndan o derece mi uzaklaştım da O da beni böyle uzaklarına attı. Onun için mi dua edemez oldum. Onun için mi “Ya Rabb bana geniş zamanlarımda, rahat zamanlarımda da dua edebilmeyi nasip et” der oldum. Herşeyin her şeye karıştığı şu ahir zamanda geniş zamanlar ile sıkıntı anlarda mı bir birbine karıştı? Yoksa insana rahat batar mı oldu? Hep mi böyleydi Adem oğlu ile Havva kızları? O yüzden mi “Allah’ım beni göz açıp kapayıncaya kadar olsun nefsimle, kendimle başbaşa bırakma” derdi Efendimiz. Kendimizle o derece başbaşa kaldıkta ondan mı böyle anne- babamızı, milletimizi beğenmez olduk. En sonunda da kendimize yetemez olduk. Gülmez olduk, sinirli olduk, kızgın olduk, telaşlı olduk, ürkütücü olduk...

Ey eşi benzeri olmayan Rabb atma beni uzaklarına ki

“Evlat” lılığımdan memnun olayım,

Anneliğimden memnun olayım,

Eşliğimden memnun olayım,

sonra da kendimden memnun olayım, yaşamaktan zevk alayım.

Hilal yazmış, çok içime dokundu, hep hep okuyasım var, herkes okusun diyesim var:

Biz çok endişe ederiz. Sabretmeyi bilmeyiz. Çırpınırsak olur sanırız. Sonra olmayacak sanırız. Unutulduk sanırız. Oysa hiç unutulmaz ve hep gözetiliriz. Sadece o sırada hissetmeyiz de, resim tamam olduğunda görürüz bunu. Yavaşlamak gerekir.

Yavaşla Buse, yavaşla.

Ne Öğrendim-1

2010-09-13T15:00:00.013+03:00

Mahallenin En Mutlu Yumurcağı'nda demiş ki Harvey Karp:

"Çocuklarınızın konuşmasını hızlandırmak için onlara işaret dilini öğretin. Çünkü işaret dilini kullanırken beynin konuşma ile ilgili kısmı harekete geçer. "

Öğrendim öğrenmesine ama umarım kimselere lazım olmaz diyorum işaret dili filan. Sağlık dileklerimle bye.

2010-09-12T22:36:00.000+03:00

Hayırda, hayır vardır diyen Kemal "hayır"sız çıkmış :))))))

Komik gerçekten, çok komik.

İlkokulda Ödev Yapsınlar mı Yapmasınlar mı? Yapmayacaklarsa Ne Yapsınlar?

2010-09-11T22:14:00.001+03:00

Not: Bu yazıyı bir kaç gün önce yayınlamıştım ama "teknik bir hata" nedeniyle yeniden yayınlamak zorunda kaldım. Ama yorumları taşıyamadım tabi. Affola...

Blogcu Anne'de bu yazıyı okuyunca önce aklıma ablam ve yeğenim geldi. Onları hatırladım, şöyleki:

Geçen yıl yeğenimi 3 yıl okutan öğretmeni emekli olduğunda ablamın pek üzülmemişti. Sebebi ise o öğretmen hiç ödev vermiyormuş. Oysa tanıdıklarının tüm çocukları her gün sayfalar dolusu ödev yapıyorlarmış. Ablam, Şevval'ciğimin diğerlerinden geri kalacağından korkuyordu. Nitekim yeni gelen öğretmen tam da beklentilerine uygun ödevci bir amca oldu. Hatta bu yaz bize 10 günlük tatile gelirken yanlarında hem hikaye kitabı hem de kocaman bir test kitabıyla geldiler. Kendisi de bir eğitimci olan ablam da akşamları hep kızcağızın peşinde ona test çözdürmeye uğraştı durdu. Yeni öğretmenin gelmesinden bu yana yeğenimin başarısında veya okul sevgisinde bize göre bir değişim yok, ama ablam kendini daha iyi hissediyor o kesin! Tek sorun ödevlere eniştem mi ablam mı yardım edecek noktasında :) Ciddiyim bu ilkokul ödevleri anne-babaya sıkıntı oluyor, sen ben tartışmasına dönüyor bazen. Bu sık gördüğüm bir şey.

Ablamlardaki durum bu iken asıl konuya dönecek olursak ödev neden gerekli değilmiş?

Uzunca bir sureden beri çoğu araştırma gösteriyor ki, ilkokulda ödevin hiçbir faydası yok. Doğru okudunuz. İlkokulda ödev yapan çocuklar, yapmayanlardan daha başarılı değiller. Ödev yapmak dersi öğrenmeye, hatta pekiştirmeye yaramıyor. Neye yarıyor peki? Çocukları bezdirmeye. Çocuğunuzun saatlerce çözdüğü testlerin, canı sıkıla sıkıla okuduğu ünitelerin, cevapladığı bitmez tükenmez soruların çocuğunuzun eğitimine hiçbir faydası yok. Daha da önemlisi sınav notlarını, ya da test puanlarını yükseltmiyor. Çocuğunuz da, siz de boşuna eziyet çekiyorsunuz. İlkokulda ezberci eğitim sisteminin belki de en kötü yanı ev ödevi. Sadece verilmiş olmak için verilen, sadece yapmış olmak için yapılan bir şey. En azından bir zararı yok diye düşünüyor pek çok okul ve öğretmen. Ama var. Çalınmış bir çocukluk. Belki çocuğunuzun mutluluğu okulları ilgilendirmiyor; ama en azından ödev yüzünden pek çok çocuğun okuldan soğuduğunu, ders çalışma isteğini tamamen yitirdiğini, yeterince uyku almadığını neden göz ardı ediyorlar? Çünkü devamlı bir şey yapıyormuş gibi görünmek zorundalar. Velilerden korkuyorlar, sınıfta verdikleri eğitimin yetersizliğinden korkuyorlar. Muhtemelen araştırmalardan da habersizler ve ödevin aslında faydalı olduğuna inanıyorlar. Küçük çocuklara ödev yaptırmak göle yoğurt çalmaya benziyor ve yüz senedir, “ya tutarsa?” diye çalmaya devam ediyor herkes. Tutmuyor.

Bu söylenenlerinin hepsine birebir katılıyorum ama yine de bence tek gerekli olan ödev yaptırmamak değil bence. Daha ötesinde bir değişikliğe gidilmeli. Neden böyle düşündüğümü de söyleyeyim. Artık bir çok kızımız çocuk yaşta ergenliğe adım atıyor. Henüz ilkokulda iken, mesela 10 yaşında bu döneme girenler bile var. Malum maruz kalınan kimyasallar, radyasyon, popüler kültür, küresel ısınmadan nasibini alan iklim şartlarımız vs bu dönemi gittikçe öne alıyor. Konuyla ne ilgisi var derseniz, bence var. Ergenliğe kadar hep sadece çocuk görülmüş,oyun oynamış bir birey nasıl karakterine azim, çalışma, sebat, sorumluluk gibi olumlu özellikleri ekleyebilecek? Eğer onları sadece oyun çocuğu görürsek bence haksızlık ve hata yapmış olacağız. Diyenler çıkabilir ki "Ailelerin eli armut mu topluyor, anne-baba olarak bu özellikleri biz kazandırabiliriz." Bence hayır, kesinlikle yeterli olmaz. Bilinçli bir kısım aileler belki bir şeyler başarabilir ama ya etraflarındaki arkadaşları? Çocuklarımızın arkadaşlarından etkilenmemesini nasıl sağlayacağız? Hepimizde çocuklarımızı seçkin okullara gönderemeyeceğimize göre? Bence MEB deki ilgililerin çocukları bezdiripte çalışmadan soğutacak ödevler verilmesi yerine hem eğlenceli hem de çalışma azmi kazandıracak ödevler/aktiviteler hakkında artık çalışması lazım. Yoksa ergenlikte her şey için çok geç kalmış olacağız.

Ben Yalancıyım

2010-09-07T15:34:00.000+03:00

Az önce, bugün sadece 2 defa 34 dk uyuduğu için kızgın olduğum oğlumun yanına gidipte o tatlı gamzelerini gördüğümde, ona " Sen bu dünyadaki en tatlı şeysin" dedim.

Sonra da öğlen uykusuna yatmamak için direnen kızımı kucağıma alıp sarılınca, ona da " Sen bu dünyadaki en tatlı şeysin" dedim.

"Bu dünyadaki en tatlı şeyin" tek ve eşşiz olması gerekmez miydi oysa?

Tek Çocuklu Anne ve İki Çocuklu Anne Arasındaki Farklar-1

2010-09-03T13:03:00.001+03:00

* İlk doğumdan sonra bebekle ilk defa yalnız kalınacağı gün korkulur. İkinci bebekte ise 2 çocukla evde yalnız kalınacağı günlerden bile korkulmaz, kendine güven had safhadadır. Ama zaman insanın ağzının payını verir, eve gönderilen anane tez zamanda tekrar çağırılır. Böylece korkak anne yeniden sahnedeki yerini almış olur.

Hiç unutmam ilk bebeğimde annem 30 gün bizimle kalmıştı. Onu yolcu ettikten sonra telefonda ağabeyimle konuşurken "Yarın Balsultan'la evde yalnız kalacağım, biraz tedirginim" demiştim. Çok gülmüştü. Halen çocuklardan şikayet edince bana güler!!! Senin de bir çocuğun olsun göreceğim ben seni ağabeycim :)

Paşa Oğluş doğduktan 8 gün sonra annem evine dönerken ise çok rahattım. Evde 8 günlük bir bebek ve 23 aylık bir çocukla yalnız kalabilirdim pek ala. Sonra Hanya'yı Konya'yı görünce çağırdım ilk yardım ekibini.

Düşünüyorum da gelmişim 29 yaşına hala annemin, hala babamın yakasından düşemedim. Allah onlara sağlık versin. Ey blog ben gideyim en iyisi çok ağlamaklı oldum burada.

Ne Yapmalı Bu Oğlan'a

2010-09-02T15:16:00.000+03:00

İkinci kez anne olmuşum, acemi değilim. Onca okumuşluğum var bebekler, çocuklar üzerine. Hatta eşim "Sıra makale yazmada, literatür taraması tamam" diyor. Öyle yani. Okumuşum Waldorf'u, Montessori'yi, Hogg'u, Gordon'u, Pantley'i, blogları. Yeni bebekten hiç mi hiç korkum yok. Geleceği varsa göreceği de var diyorum :) Sonra ne oluyor Paşa Oğlan doğuyor. Hımm biraz minik (3.450 ama ablası 3.800 doğmuştu), biraz beceriksiz (emmeyi 2. günde başardı), hımmmmm biraz da sanki mide problemleri var, reflü mü ne! Olsun varsın hallederiz dedim. Mümkün olduğunca dik tutarak emzirdim. Yatağını eğimli hale getiridim. Gazını çıkarırken sırtına pat pat yapmadım, sırtını yukarı doğru ovaladım. Emzirdikten sonra illaki gerekmedikçe fazla oynatmadım, sabite yakın tuttum, hazmetsin diye. Reflüyü tetikleyecek yiyeceklerden kaçındım. Hergün mutlaka nane, payayavşanı(cadi de diyorlar burada), rezene falan filan içtim. Evet bu sıcaklarda ılık ılık çay içtim durdum. Bu arada 2-2,5 saatte emzirdim. Peki ne oldu, Paşa Oğlan ne yaptı? Annesinin aslanı,kaplanı 2 ay iyi kilo aldı, fazla kusmadı. Sorun dünyaya alışıp sıcaklardan bunalmasıyla başladı. Daha sık emmek istedi. Susuyor diye daha sık, yani istedikçe süt içirdim. İçtiğinin bir kısmını kusmaya başladı. Hem de bezinde şu somon rengi kristallerden gördüm. Doktorumuz "Sık emzir ve artık su ver" dedi. Suyu midesi kabul etmedi, içtikçe kustu. Şimdi suyu mecburen kestim. İçtiği sütü çıkardığı için de kilo alımı çok yavaşladı. İlk ay 1.200 gr, ikinci ay 900 gr alan bebek bu ay 300-400 gr da kalacak gibi. Sorun şu ki benim bulunduğum bu şehirde hava serinlemeye niyetli görünmüyor. Evin içindeki sıcaklık 30 derecenin üstünde. Peki içtiği süt ve su yetmediği için susuz kalan ama su ve sık süt içince kusan bir bebeğe ne yapmalı annesi? Ah bir bilen olsa...

25 Aylık Çocuk 4 Aylık Bebek Pijaması Giyerse...

2010-09-01T23:23:00.000+03:00

Son yazımda Esra'dan hareketle çocuk kıyafetlerinde büyüyen beden ölçülerinden bahsetmiştim. Sonra da kızımın pek fit olduğunu yazmıştım. Veeeee evet 25 aylık kızım 4 aylık bebek pijamasını giyebiliyor. Kısa geliyor o ayrı, ama beli tam oldu. Bu arada kızım kesinlikle minik değil, minyon bile değil.
Peki neden böyle bir şey yapmaya gerek duydum ki ben? Deneysel, ampirik yönüm ağır bastı dostlar! Desem yalan olur hani. Olayın özü şudur: Babam dün pazara gidince kızıma toka, oğluma da biraz daha büyüdüğünde giyer diye pijama almış. Ama kızım pijamanın da kendisinin olduğunu iddia ederek giyiverdi. "Sana olmaz, sen büyüdün" falan dediysekte bir çırpıda giydi. Oldu hatta yakıştı :) Akşama kadar da çıkarmadı. Pijama akşama yemek lekeleriyle kirli dolabına girdi.

Pekmezli Kurabiye Denemeleri-1

2010-08-30T15:10:00.000+03:00

İkincisi ne zaman olur bilemem, baştan söyleyeyim.

Ben 3G ile internete bağlandığım için ne Paşa Oğlan'ın yanında ne de Balsultan'ın yanında yanında giremiyorum nete. Teknik bir şey değil tabi, tercih meselesi. Her ne kadar güvenli olduğu söylense de, daha doğrusu güvenli olmadığına dair bir uyarı olmasada Vınn 25 cep telefonuna eş değer radyasyon yayıyormuş. (İnternette bir yerlerde okumuş eşim.) Bu nedenle internete girdiğimde bazen ilgili çeken sayfaları kaydeder ya da historyden döner sonradan okurum. Bu sayfalardan biri de Ela'nın Uydusu: Şeker Saçmalığı yazısıydı. Dün gece yatmadan önce okudum ve sabah ilk boş kaldığımda pekmezli kurabiye tarifi aradım ve kurabiyeyi yaptım. Öcelikle yazıdan aklımda en yer edenleri alıntılıyacağım:

"Rafineri şeker vücudun ihtiyacı olmayan birşey. Üstelik bağışıklık sistemini ciddi derecede çökertiyor. Zaten yeni karşılaştıkları hastalıklarla boğuşmakta zorlanan küçük bedenler bir de sözde enerji versin diye şekerli gıdalarla beslenerek daha da zorlanıyor. "

"Anne babaların çocuklarının ne kadar büyüdüğünü ve mesela 18 aylık çocuklarının 4 yaş kıyafeti giydiklerini farketmelerini ve bunun sonucunda onları o kadar büyüten onca o gıda benzeri işlenmiş gıdalarla beslemeyi bırakmalarını umuyorum. "

Hah işte Esra'nın çocuk kıyafetlerinde bedenlerin sürekli olarak büyütüldüğünü ve bu nedenle Ela'nın halen 18 ay kıyafetleri giyebildiğini söylediği kısımda beni de mutluluk sardı.Bir an için. Çünkü Balsultan da kesinlikle oldukça fit :)) Ama Ela gibi rafineri şekeri almadığı, oldukça sağlıklı beslendiği için değil: Hiç bir şey yemediği içinnnnnn :((((((( Ühü ühü ühü.

Eskiden ah eskiden ne güzel beslerdim ben de onu ama hamileliğin son aylarında "baba" faktörünün ve Paşa'nın doğumundan sonra "dede" faktörünün devreye girmesiyle kötü şeylerle tanışmış oldu. Fast food bilir oldu, topitop bilir oldu, çikolata bilir oldu, bisküvi bilir oldu. Fast food ananesi sayesinde kesildi çok şükür, yesede yemesede tek alternatifi ev yemeği tekraren. Ama babamı durdurmak ne mümkün! Ben artık babam bari kokolin almasında gerçek çikolata alsın diye bakıyorum olaya. Örneğin küçük kutu sütlerden al dedim, illaki bir şey alacaksan. Ama olmuyor, şeker almazsa kendini kötü dede gibi hissediyor resmen. Neyse 10 gün sonra onlarda yok zaten.

Asıl konuya dönersem kurabiyeleri yaptım. Tarif Karafakiden. Bana pekmezi az gelmiş gibi geldi, tatsız olmuş biraz. Bakalım akşam yiyecek evin gurmesi eşim ve en önemlisi kızım ne diyecek. Okuduğuma göre pekmezi artırdıkça unuda artırmak gerekiyormuş. İkisi birden artırırsam nasıl daha tatlı bir kurabiye elde edeceğim peki???? Aman Allah'ım ne büyük dertlerim var benim :))) Dur nasıl diyorlardı, I have to work this out. Bulacağız bir yolunu, biraz daha azim.

"Sadece" Anne Olmak

2010-08-22T12:49:00.000+03:00

Çalışmamak, evde olmak, çocuk büyütmek bir kadını "sadece" anne mi yapar? Eksik midir? Eksik olduğunu düşünmesi kendi bilicinden mi yoksa çevre baskısından mı kaynaklanır? Kariyerine devam eden ama çocuğu olmayan kadınlar mı eksiktir yoksa? Ya da kimse eksik değildir ama hem çalışan hem çocuğu olan kadınlar mı fazladır? Peki annesi işte olan çocuklar mı eksiktir, asıl yazık onlara mı olmaktadır?

Yok bence kimseye yazık falan olmamaktadır, kimseler de eksik ya da ezik değildir. Eğer tabi verdikleri karar onları mutlu ediyorsa.
Ama eğer verilen karar "koca"yı mutlu ederken, "karı"yı etmiyorsa? Ya da tersi durum? Verilen kararın çocuk için doğru olup olmadığını da ancak çocuk ne bileyim 30 yaşına geldiğinde falan anlayacaklarsa (bence öyle olacaktır) o zaman kimin mutluluğu esastır?

İki yıldır böyle darma dumanım işte ey blog. Yazarım daha çok pek çok yazarım bu konuda ama "Derviş gönülsüz gerek" demiş Yunus. "İstemekle değil istememekle özgürleşir ruhlarımız" diyen kimdi peki, Montaigne mi?

Olumsuzluk Ekleri

2010-08-18T14:25:00.000+03:00

Yapmacam, yemecem, gitmecem, gelmecem, giymecem, uyumacam, dinlenmecem, oynamacam, sallanmacam, sevmecem, bırakmacam, almaacam, vermecem, yıkanmacam, çıkmacam, içmecem...

Çok güldürüyor bu 2 yaş minikleri insanı. Bir de insanın kendi yavrusu olursa tadından yenmiyor!

Hele ki bazen eline aldığı ve kırmak istediği/planladığı şey için " Kır kızım kır" dediğimde "Kırmacam, kırmacammmm" diye bir bağırışı var ki kopuyorum o an.

Günün Sonu

2010-08-16T23:55:00.000+03:00

22:45 de mesaim bitti. Ya çocuklara yemek yedirmeye çalışmakla ya da oyun oynayarak uzun zaman geçirebilirim. Sinir katsayım fazla yükselmez. Ama çocuk- bebek uyutmaktan nefret ediyorum diyebilirim. Sevmediğin şey de burnunun dibinde bitermiş ya kızımın uyuması, kızımı uyutması benim için tam bir kabus. Akşamları (Paşa Oğlan'dan sonra)genelde babası uyutuyor ama olur da iş bana düşerse günde 2 doz çooook fazla geliyor. Nedense uyutmaya çallışmakla geçen süre benim için acayip zaman israfı. Hep ama hep geçen o sürede başka neler yapabilirdim onun hesabını yaparım. Sonra içimden sinir olurum. Öğlen zar zor uyuttuğum kızımı, bir de akşam milyon tane masal ve şarkı sonrasında uyuttuktan sonra yani şimdi yorgunluktan bayılmak üzereyim.

Bayılmak üzereyim ama uyumuyorum :) Yok bloga yazı yazayım diye değil. Evin bir ucunda oğlum, diğer ucunda kızım uyuyor. Kızımın yanına yatsam oğlumu duymam, oğlumun yanına yatsam kızımı duymam, tam ortaya denk gelen odaya yatsam ikisini de duymam. Oh o zaman mışıl mışıl uyurum işte :)) Eşim kaçta gelir acep???? Keşke sorsaydım, aramak da anlamsız şimdi.

Eski, küçük evimizdeyken salonu misafir geldiğinde kullanırdık sadece. Diğer zamanlarda işimiz olmazdı orda. Şimdi eski evin 2,5 katı bir evdeyiz. Ama salon dahil her yeri kullanıyoruz bifiil. Tam yayılasımız gelmiş :) Hele mutfağın ışığı Ramazan münasebetiyle 24 saat yanıyor gibi bir şey.

Bİr süredir fazla insan içine karışmayıp, kendi küçük dünyamda takılıyordum. Dün Paşa Oğlan'ı uyutunca Balsultan'ı alıp çıktık dışarı. Yav tek biz evde oturuyormuşuz herkes dışarda. Park yeri bulmak için ne uğraştık! Millet gündüzün acısını çıkarırcasına atmış kendini dışarı. Gündüz malum sıcaktan ve oruçtan çıkılmıyor dışarı. Tamam annelik güzel, çocuklar güzel ama özledim rahat rahat gezebilmeyi. Kendimi çok yaşlı hissediyorum.

Bir de Özsüt'ün Aynası'nı özledim. Aramıza giren ne mi? Ah desem de anlasanız....

Bir hafta mı ne önceydi, aynaya baktım ne görsem saçlarımdaki beyaz sayısı üssel olarak artış göstermiş. Üzüldüm. Yarısı 2 ay önce yoktu desem 2. çocuktan vazgeçer misiniz? Şakası bir yana ama bazen çok derinden ömründen ömür gittiğini hissediyorum. Balsultan senin yüzünden diyemem ama senle ilgili diyeyim. Zor dostum zor.

E.A.S.Y Gerçekten İşe Yarıyor Ama Tek Çocuk Varsa

2010-08-15T15:16:00.000+03:00

Kesinlikle ikna olmuş durumdayım: Tracy Hogg işini biliyormuş, tam bir baby whisperer. Ama 2 çocuklu anneler için bir kitap yazamadan göçüp gitmiş zavallı. Ya da zavallı olan ben oluyorum bu durumda. Kitabında önerdiği tüm yöntemler, zaman önerileri vs bebeklerin doğasına çok uygun, kolaylıkla uyum sağlayabiliyorlar. Belki de benim bebeğim daha 8 haftalık o nedenle uyum sağlayabiliyor.
Çok dert yanılan, işe yaramaz denilen Yatır/Kaldır uygulaması bile bence gayet sonuç alınabilir bir yöntem hem de bebişi hiç üzmeden yormadan. Yeterki uykusunun geldiği o ilk tatlı anları kaçırmayayım. Çok kısa 5-6 dk gibi bir sürede bebeğimi uyutabiliyorum. Ama yanımda yöremde Balsultan varsa ne mümkün bebişi yatağına koyup sessiz sakin bir şekilde şışşş- pat yapmak. Bağırıyor, atlıyor, zıplıyor, bebişi öpecem diye tutturuyor, ya da beni çekiştiriyor, ağlıyor. En kötüsü de çişim geldiiiii diye tutturuyor. Biliyorum yok tuvaleti falan ama riske de atamıyorum işte. Bu numarayı en çok ben kardeşine süt içirirken yapıyor. Şimdi annemler yanımda o nedenle kısmen daha rahatım. Onlar yokken Paşa Oğlan'a adam gibi süt içiremiyordum. Hep bölünüyordu. Sonuçta ben ne yapıyorum ve ne yapmayı planlıyorum: Harvey Karp- Tracy Hogg karışımı bir uyutma yöntemi. Kundakla, koluna yan yatır, şışş sesi eşliğinde jöle kıvamında salla, kıvama geldiğini düşündüğünde yatağına yatır, biraz şışş-pat yap, bebiş uyusun. Ablası tarafından bir kaç kez uyarıldıktan sonra sadece yatağında şışş- pat mümkün olmuyor. Biraz sallamakla Tracy'e ihanet etmiş olmam değil mi? Olsam kaç yazar, o ayrı.

Emzirme konusuna gelince Tracy 3 saatlik bir rutin öneriyor ama ben bunu beceremedim. Kıyamadım. Hem de hava aşırı sıcak, acıkmıyorsa bile susuyordur diye emziriyorum ha bire. Ha bire derken önceleri 2- 2,5 saatte istiyordu. Bugün saat başı istiyor, kıyamam ben ona. Aynı nedenlerle gece emzirmelerini de kesmedim. Ama hala bazen geceleri daha doğrusu sabaha doğru 4 te, 5 te kaka yapıyor. Bu geceleri fazla emzirmemden kaynaklanıyor olabilir diiye düşünüyorum. 2 emzirmeyi azaltayım diyorum ama o kadar yorgun ve sinirli giriyorum ki yatağıma emzirmek en kolay, en çabuk yöntem olarak yol görünüyor o anda. Uzun vadeli düşünemiyorum. Madem geceleri bir şey yapmıyorsun, bu nasıl E.A.S.Y? derseniz. Deyiniz, çekinmeyiniz. Daha yolun başındayım efendim, kendimle her konuda giriştiğim sinir harbinden dolayı yorgun ve argınım. Özellikle kocacığıma darılmak için fırsat kollamaktayım ( O da fırsat yaratmak için fırsat kollamakta) Fazla yüklenemiyorum kendime. Bir de şu havalar biraz serinlese daha bir emin hareket edeceğim.

Uyutmak için Uyandır yöntemine ise saygılarımı gönderirim. Kesinlikle süper etkili. Alışkanlık uyanmalarına bire bir. Her bebeğin reçetesine yazılmalı.

Annemler Ramazan sonuna kadar burada. Onlar gidene kadar ben bu rutini oturturum oturtmasına ama onlar gittikten sonra kaç günde bozulur bu rutin acep :) Bahisler????